EN
image/svg+xml

Perła w koronie w reż. Kazimierza Kutza
w cyklu "Przywrócone arcydzieła"

    • MOS Małopolski Ogród Sztuki - Kino MOS

    Historia strajku w śląskiej kopalni w latach 30. XX wieku. Młody górnik Jaś tęskni za żoną i dziećmi, jednak solidarnie ze starszymi kolegami zostaje na dole. Przewodzący strajkowi Hubert twardo negocjuje z zarządem; na górze Erwin, niegdyś wyrzucony z kopalni, organizuje protest wśród mieszkańców osady. Sytuacja się zaostrza. Ministerstwo dystansuje się od sporu. Górnicy podejmują głodówkę, posuwają się nawet do żądania, by zalać ich razem z kopalnią. W końcu zarząd kopalni, pod presją starosty, zgadza się na warunki strajkujących. Jaś wraca do szczęśliwej żony i dzieci.

    Miejsce → Kino MOS
    Godzina → 19:00
    Bilet → 12 zł
     
    GOŚCIE: KAZIMIERZ KUTZ, OLGIERD ŁUKASZEWICZ

    Ten film dzisiaj ma szczególną wartość. Wszystko w tym filmie co jest śląskie, tego już nie ma. To jest film, który jest wartością już historyczną - nie ma już tych hałd, nie ma tych kopalń, nie ma tych ludzi. To wszystko minęło.

    Jak gdzieś tam pytają mnie, kim są Ci Ślązacy to mówię, że to jest inna rasa. To nie jest Polska, Niemcy. To jest inna rasa, która ma swoją niepowtarzalność, fenomenalną inność. Te moje śląskie filmy dowodzą tego, że aby zrobić dzieło sztuki to musi być materiał, a ten materiał jest w ludziach, to są Ślązacy. /Kazimierz Kutz/

    Reżyseria: Kazimierz Kutz
    Scenariusz: Kazimierz Kutz
    Zdjęcia: Stanisław Loth
    Muzyka: Wojciech Kilar
    Dźwięk: Stanisław Piotrowski
    Scenografia: Bolesław Kamykowski
    Montaż: Irena Choryńska
    Czas akcji: lata 30. XX wieku
    Miejsce akcji: Górny Śląsk
    Kierownik produkcji: Tadeusz Baljon
    Produkcja: Zespół Filmowy „Wektor”
    Prawa: Studio Filmowe „Kadr”


    Obsada
    Franciszek Pieczka (Hubert Siersza), Olgierd Łukaszewicz (Jaś), Łucja Kowolik (Wichta, żona Jasia), Jan Englert (Erwin Maliniok), Jerzy Cnota (August Mol), Bernard Krawczyk (Franciszek Bula), Tadeusz Madeja (Ochman), Henryk Maruszczyk (Alojz Grudniok), Marian Opania (Albert), Jerzy Siwy (Milenda), Wojciech Alaborski (major Suchanek), Zygmunt Biernat (Leś), Emir Buczacki (Malitsch), Marian Dziędziel (Hubert), Andrzej Gazdeczka (Władek), Piotr Grabowski (ksiądz), Leszek Kowalski (Szpila), Edward Kusztal (Paweł), Tadeusz Sobolewicz (nadsztygar Mitke), Jerzy Sopoćko (inżynier Drabik), Władysław Barański, Aleksander Bednarz, Jan Bógdoł, Witold Dederko, Edward Dobrzański, Juliusz Dziemski, Marian Gańcza, Julian Kilar, Michał Leśniak, Józef Morgała, Barbara Nowakowska, Alfred Polok, Eugeniusz Szadkowski, Ryszard Zaorski


    Nagrody

    1972 - Kazimierz Kutz Łagów (Lubuskie Lato Filmowe) – Grand Prix "Złote Grono"
    1972 - Franciszek Pieczka Łagów (Lubuskie Lato Filmowe) – Nagroda za pierwszoplanową rolę męską
    1972 - Kazimierz Kutz Don Kichot (Nagroda PF DKF) przyznana podczas IV Lubuskiego Lata Filmowego w Łagowie
    1972 - Kazimierz Kutz Mediolan (MFF) – Złoty Globus
    1972 - Kazimierz Kutz Panama (MFF) – Wielka Nagroda
    1972 - Kazimierz Kutz Panama (MFF) – nagroda za reżyserię
    1973 - Kazimierz Kutz Antwerpia (Europejski Festiwal Młodego Filmu) – Nagroda "Mediorama"
    1973 - Kazimierz Kutz Bancenberge – I Nagroda

    Czytaj wszystko

    Recenzje:

    Przykładem łączenia przez Kutza legendy i historii, sfery wyobraźni ludu z faktami historycznymi, jest obraz osady górniczej i kopalni węgla w Perle w koronie. Znowu dom, znowu rodzina. Wokół kraj prawie idylliczny, jak pejzaż malowany na szkle, utrzymany w żywych, ciepłych barwach. Przez spękane, jałowe pustkowie wraca co dzień młody górnik Jaś z „żyznej" kopalni do domu. A w tym domu, schludnym, o czerwonych oknach malowanych niby odpustowe landrynki, witają go żona i dzieci-aniołki. Kopalnia zaś jest realistyczna. Rządzą tu rzeczowi niemieccy właścicielce. Nadszedł kryzys ekonomiczny, kopalnia ma być zatopiona, bo nie opłaca się jej eksploatacja. Wybucha strajk. Kiedy właściciele nie ustępują, strajkujący ogłaszają głodówkę... Wszystko w tej partii filmu dzieje się jak naprawdę. Ale pod koniec znów pojawia się poetyka legendy. Strajkujący na dole ludzie coraz bardziej stają się częścią kopalni, niby węgiel i kamień. Poetyka legendy opanowuje też świat na wierzchu, gdzie odbywa się festyn, wielka zabawa ludu, demonstrującego swoją witalność i siłę. A przez cały film „starzyki", starzy górnicy, stróże polskości, cnoty i dobrych obyczajów, niby chór starożytnych bogów tej ziemi, komentują wydarzenia.

    Aleksander Jackiewicz