Spektakle dostępne

Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego

MOS

Dom Rzemiosł Teatralnych

Home Spektakle

Proszę Państwa, Wyspiański umiera

Reżyseria, tekst, scenografia, kostiumy: Agata Duda-Gracz
Asystentka reżyserki: Izabela Budzinowska
Asystent reżyserki: Piotr Mateusz Wach
Muzyka: Maja Kleszcz, Wojciech Krzak
Światło: Cezi Studniak
Choreografia: Piotr Mateusz Wach
Asystent scenografa, kostiumy: Jerzy Basiura
Konsultacje językowe: Bronisław Maj
Tekst monologu Jerzego Grzegorzewskiego: Jacek Wakar
Inspicjent: Iwona Cieślik
Producentka: Izabella Oleś

Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego - Duża Scena
Premiera: 06.01.2024
W spektaklu używany jest dym sceniczny.
Bilety

> 15

Najbliższe terminy

kwiecień

wt 07 19:00

kwiecień

śr 08 19:00

maj

śr 20 19:00

maj

czw 21 19:00

maj

pt 22 19:00

maj

nd 24 15:00

Nie jest to jednak opowieść o umieraniu, tylko o życiu. O bufonadzie, egoizmie, zazdrości, okrucieństwie i o pysze. Ale też o marzeniach, sztuce i o miłości. Nasze przedstawienie nie jest laurką dla Czwartego Wieszcza.

Ostatnia noc życia Wyspiańskiego. A może ostatnia chwila? Miejscem akcji jest jego głowodusza. Przestrzenią – scena i widownia Teatru Słowackiego. Tego samego, gdzie po raz pierwszy wystawił swoje Wesele i Wyzwolenie, którego chciał zostać dyrektorem. Ale nie wyszło, bo „oni” wybrali „tego nadętego Solskiego”. O „onych” też będzie dużo. O „onych” którzy skrytykowali, odmówili, zabrali, nie zapłacili, zazdrościli i jeszcze na końcu pokłócili się o podział kosztów jego pogrzebu. Wszystkie postaci, które pojawią się na scenie mają swój pierwowzór w przeszłości bądź teraźniejszości. W przeciwieństwie do zdarzeń, które z pewnością nie miały miejsca.

W tym ostatnim momencie życia, kiedy wyobraźnia zastępuje rzeczywistość, po Wyspiańskiego przychodzi jego zmarła wiele lat wcześniej matka. I prowadzi go niczym Wergiliusz przez przestrzeń między życiem a śmiercią, gdzie – tak jak na scenie – wszystko jest możliwe.

Obsada:
Agnieszka Przepiórska (gościnnie) - Córka Helenka / Żona Teosia / Wanda Siemaszkowa
Wanda Skorny - Ciocia Janina Stankiewiczowa / Student III (31.03; 1, 2.04; 22, 24.05)
Lida Bogaczówna - Ciocia Janina Stankiewiczowa / Student III (dublura) (7, 8.04; 20, 21.05)
Anna Syrbu - Helena Modrzejewska / Żona Mehoffera
Marta Waldera - Matka
Aleksander Fiałek (gościnnie) - Lucjan Rydel / Doktor Tulp / Krytyk z Gliwic (31.03; 1, 8.04; 20, 21.05)
Grzegorz Łukawski - Lucjan Rydel / Doktor Tulp / Krytyk z Gliwic (dublura) (2, 7, 8.04; 22, 24.05)
Maciej Półtorak (gościnnie) - Syn Mieciu / Józef Mehoffer / Bartek Szydłowski / Student I
Sławomir Rokita - Wuj Kazimierz Rogowski / Jan Matejko / Tadeusz Kantor / Student IV
Adam Wietrzyński - Syn Teoś / Krytyk z Warszawy / Piotr Augustyniak / Bloger / Student II / Przykry Sąsiad (7, 8.04; 20, 21, 22, 24.05)
Vitalik Havryla - Syn Teoś / Krytyk z Warszawy / Piotr Augustyniak / Bloger / Student II / Przykry Sąsiad (dublura) (31.03; 1, 2.04)
Krzysztof Wrona (gościnnie) - Stanisław Wyspiański
Tomasz Wysocki - Syn Staś / Krystian Lupa / Ludwik Solski / Ksiądz Eustachy / Jerzy Grzegorzewski
Maja Kleszcz - Muza / Student V
Wojtek Krzak - Wernyhora / Student VI

Inspiracją dla twórców i aktorów w procesie zbierania materiałów i tworzenia postaci w spektaklu była książka Moniki Śliwińskiej "Wyspiański. Dopóki starczy życia".

Licencja na korzystanie z utworu, muzyki ilustracyjnej oraz ilustracji muzycznej została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.

Obsada:

Agnieszka Przepiórska Córka Helenka / Żona Teosia / Wanda Siemaszkowa (gościnnie)

Wanda Skorny Ciocia Janina Stankiewiczowa / Student III

Lidia Bogaczówna Ciocia Janina Stankiewiczowa / Student III (dublura)

Anna Syrbu Helena Modrzejewska / Żona Mehoffera

Marta Waldera Matka

Aleksander Fiałek Lucjan Rydel / Doktor Tulp / Krytyk z Gliwic

Grzegorz Łukawski Lucjan Rydel / Doktor Tulp / Krytyk z Gliwic (dublura)

Maciej Półtorak Syn Mieciu / Józef Mehoffer / Bartek Szydłowski / Student I

Sławomir Rokita Wuj Kazimierz Rogowski / Jan Matejko / Tadeusz Kantor / Student IV

Adam Wietrzyński Syn Teoś / Krytyk z Warszawy / Piotr Augustyniak / Bloger / Student II / Przykry Sąsiad

Vitalik Havryla Syn Teoś / Krytyk z Warszawy / Piotr Augustyniak / Bloger / Student II / Przykry Sąsiad (dublura)

Krzysztof Wrona Stanisław Wyspiański

Tomasz Wysocki Syn Staś / Krystian Lupa / Ludwik Solski / Ksiądz Eustachy / Jerzy Grzegorzewski

Maja Kleszcz Muza / Student V

Wojciech Krzak Wernyhora / Student VI

Nagrody dla spektaklu "Proszę Państwa, Wyspiański umiera"

Nagroda publiczności na 65. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.

Nagroda im. Ignacego Lewandowskiego, przyznana podczas 65. Kaliskich Spotkań Teatralnych dla Tomasza Wysockiego za role Stasia, Krystiana Lupy, Ludwika Solskiego i Jerzego Grzegorzewskiego w spektaklu "Proszę Państwa, Wyspiański umiera'.

Laureat głównej nagrody Teatralnej im. Stanisława Wyspiańskiego 2025.

Zdjęcia ze spektaklu

fot. Bartek Barczyk dla Teatru Słowackiego

Na drewnianej scenie Teatru, na łóżku siedzi trzech mężczyzn w średnim wieku. Ci znajdujący się po bokach ubrani są elegancko - mają na sobie białe koszule, garniturowe czarne spodnie, oraz czarną kamizelkę. Dłonie mają złożone jak do modlitwy. Mężczyzna siedzący między nimi Ubrany jest w białą koszulę nocną. Jego prawa dłoń jest zabandażowana. Po ich lewej stronie stoi kobieta ubrana w jasną sukienkę. Ma uniesione dłonie. Wygląda jakby śpiewała. Tło zdjęcia jest ciemne.

Zdjęcie na scenie teatralnej zrobione od strony sceny w kierunku widowni. Widownia jest pełna widzów łącznie z lożami, unosi się nad nią dym, pada na nią zimne błękitne światło. Na środku stoi dawne łóżko z metalowym wezgłowiem. Na łóżku leży kobieta w czarnej, dawnej sukni w stylu dworskim. Ma złożone dłonie. Przy łóżku, w wezgłowiu siedzi kobieta w białej sukni z luźno upiętymi długimi włosami. Jej twarz wygląda jakby śpiewała, pada na nią pomarańczowe ciepłe światło. Na pustej scenie są jeszcze dwie postaci, prawdopodobnie mężczyźni, ale widać tylko ich ciemne zarysy postaci.

Zdjęcie na scenie, zbiorowe. Wokół łóżka zgromadzili się ludzie w niebiesko czerwonych sztach do ziemi, nad głowami mają krążki przypominające woale. Wszyscy są pochyleni w prawą stronę jakby popchnął ich wiatr, unosząc dłonie do góry. Jedna z postaci, kobieta w tym samym stroju siedzi na łóżku, w dłoniach trzyma filiżankę i spodek. Trzyma na kolanach półnagiego mężczyznę, owiniętego w pasie białym płótnem. Mężczyzna leży w pozie odwzorowującej Pietę Michała Anioła czyli mężczyznę konającego na kolanach matki. Po prawej stronie łóżka na podłodze klęczy kobieta w czarnej dworskiej sukni do ziemi, również ma uniesione ręce i jest odchylona w pozie jak pozostałe osoby stojące nad łóżkiem.

Na scenie stoi kobieta okryta szarym płótnem, włosy ma czarne, gładko zaczesane, jest przygarbiona. Przed nią stoją dwa metalowe wiadra. Patrzy na drugą kobietę która siedzi obok na podłodze. Kobieta ubrana jest w jasną, długą suknię, włosy ma przepasane niebieską wstęgą. Ma zamknięte oczy, założoną nogę na nogę. W tle ciemność.

Zdjęcie kobiety sfotografowanej z profilu od pasa w górę. Kobieta w średnim wieku, brązowe, kręcone włosy upięte w kok. Ubrana w czarną satynową suknię z ćwiekami wybijanymi na kołnierzyku i rękawach. Kobieta trzyma w dłoniach talerz, drugą rękę podnosi wysoko nad głowę, trzyma w niej widelec z wiszącym makaronem. Celuje makaronem do ust, które ma uchylone, wytyka język. W tle czarne tło.

Zdjęcie grupowe zrobione na scenie Teatru Słowackiego. Jest na nim czterech mężczyzn i dwie kobiety. Wszyscy stoją na łóżku. Ubrani są tak samo - w złote suknie. Wyglądają jakby śpiewali. Tło zdjęcia jest ciemne.

Scena z drewnianą podłogą. Na środku sceny klęczy starszy, łysy mężczyzna z pokaźnym siwym wąsem. Ubrany jest w mundur wojskowy przypominający mundur napoleoński. Na twarzy ma rozmazany krem lub bitą śmietanę. Przed nim leży talerz z resztką kremu. Po prawej i lewej stronie stoją dwie kobiety ubrane w długie, dworskie suknie do ziemi. Jedna ma zaskoczoną minę, druga celuje palcem w stronę drugiej przemawiając. W tle są jeszcze dwie postaci siedzących kobiet, ale są niewyraźne.

Zdjęcie na scenie. Na podłodze drewniane deski, na środku stoi pojedyncze łóżko z metalowym wezgłowiem. Na łóżku leży półnagi mężczyzna w białej opasce wokół pasa, stopy wystają mu poza łóżko. Na brzuchu ma plątaninę czerwonych flaków przypominających jelita. Nad wnętrznościami pochyla się grupa siedmiu mężczyzn ubranych w czarne togi z białą kryzą wokół szyi. Jeden z mężczyzn dotyka wnętrzności, wszyscy patrzą z zainteresowaniem. Wokół nich unosi się lekki dym, tło jest czarne.

Zdjęcie zrobione z jednej z lóż Teatru Słowackiego. Loża jest pełna złotych zdobień. Po obu jej stronach umieszczone są nagie popiersia kobiet. W loży znajdują się cztery osoby. trójka z nich, dwóch mężczyzn i kobieta to widzowie Teatru. Za nimi stoi aktor Grzegorz Łukawski. Ma okrągłe okulary i wąsy. Patrzy poważnie przed siebie. Ubrany jest w granatową marynarkę. Przy szyi ma czarną muchę.

Na zdjęciu grupa osób ubrana w czarne togi z szarfami przerzuconymi po skosie. Pada na nich czerwone światło. Na kolanach jednej z osób leży półnago mężczyzna z białych bokserkach. Przyjął pozę Piety Michała Anioła, wygląda jakby leżał bezwładnie. Dłoń ma obandażowaną. Wszystkie osoby stojące wokół leżącego mężczyzny mają w dłoniach filiżanki ze spodkami.

Zdjęcie balkonu na widowni teatru. Za barierką stoi kobieta i mężczyzna, obydwoje elegancko ubrani w stroje z epoki. Kobieta ma na głowie wielki kapelusz z wielkimi piórami i suknię w kolorze żółto-kremowym z falbanami. Trzyma w dłoni filiżankę i spodek. Mężczyzna ma rudą czuprynę, ubrany jest w czarny garnitur z kamizelką, również trzyma w dłoni filiżankę. Kobieta trzyma mężczyzn pod pachą. Wnętrze loży jest w kolorze bordowym, na suficie palą się trzy żarówki.

Scena teatralna, z drewnianą podłogą oblana błękitno-zimnym światłem, owiana dymem. Na podłodze leży mężczyzna na plecach, ubrany w białą koszulę nocną do kolan. W tle po prawej stronie idzie kobieta ubrana w suknię do ziemi, w dłoni trzyma kosę, przypomina śmierć. Po lewej stronie stoi pusty drewniany taboret.

Zdjęcie zbiorowe. Na scenie grupa kobiet i mężczyzn, są ubrani w złote szaty do ziemi, w dłoniach trzymają filiżanki. Część stoi, jedna osoba gestykuluje unosząc wysoko ręce, jedna z osób siedzi. W tle niebieskie światło.

Na scenie stoi łóżko z metalowymi zagłówkiem. Na łóżku bokiem leży mężczyzna w białych bokserkach, z nagim torsem, prawą dłoń ma zabandażowaną a twarz zakrwawioną. Ma cierpiący wyraz twarzy. W nogach łóżka siedzi kobieta ubrana w białą luźną suknię do ziemi, ma lekko uniesioną głowę, kształt ust sugeruje że śpiewa. Z drugiej strony łóżka tyłem do obiektywu siedzi druga kobieta w czarnej sukni. Łóżko oblane jest jasnym światłem, w tle panuje ciemność.

Na scenę pada czerwone światło. Na środku stoi mały kwadratowy stolik, wokół niego siedzi trzech mężczyzn, dwóch w średnim wieku, trzeci starszy. Na stole nakrytym białym obrusem leżą potrawy. Obok stołu stoi czwarty mężczyzna, patrzy usłużnie na starca za stołem.

Ujęcie na trzy loże Teatru Słowackiego, zdjęcie zrobione z dołu. W środkowej loży stoi kobieta, ubrana w pięknie zdobiony, zielony gorset w stylu krakowskim. Włosy ma związane, głowę oplecioną ciemnym warkoczem. Kobieta krzyczy.

Na pojedynczym metalowym łóżku z materacem siedzi trzech mężczyzn. Dwóch ubranych w białe koszule i ciemne kamizelki i spodnie od garnituru. Mężczyzna po środku ubrany w białą płócienną koszulę nocną, ma bose stopy. Mężczyźni trzymają ręce na kolanach. Obok łózka bokiem stoi kobieta, ubrana w długą jasną suknię. Na ramieniu ma zawieszony worek. Trzyma dłoń uniesioną do góry, wydaje się że śpiewa.

Sesja zdjęciowa

fot. Bartek Barczyk dla Teatru Słowackiego

Zdjęcie na scenie, zbiorowe. Na środku stoi dawne łóżko z metalowym wezgłowiem. na łóżku leży mężczyzna, wyprostowany, w białej koszuli nocnej, wygląda jakby był martwy. Wokół łóżka zgromadzili się ludzie w strojach z epoki: w surdutach, sukniach, gorsetach itp. Cztery osoby stoją wyprostowane za łóżkiem, dwie kobiety siedzą u wezgłowia i w nogach zmarłego, kolejna kobieta siedzi na krześle przy głowie zmarłego, patrzy na niego czule. Przed łóżkiem na podłodze siedzi kobieta i mężczyzna. Wszyscy są poważni. Podłoga jest brązowa i drewniana, ściana w tle oświetlona na niebiesko. Na łóżko i ludzi pada ciepłe pomarańczowe światło.

W ciemnym pomieszczeniu na środku drewnianej podłogi stoi krzesło na którym siedzi kobieta. Zdjęcie jest zrobione z boku, pokazując kobietę z profilu. Na kobietę pada łuna jasnego światła, w tle panuje ciemność. Kobieta jest ubrana w długą, białą zwiewną suknię. Siedzi pochylona do przodu opierając łokieć na kolanie a dłonią podpierając podbródek. Włosy ma jasne, długie, upięte w kok. Wokół głowy ma przewiązaną szarfę, której długie końce luźno zwisają na plecach. Zdjęcie jest bardzo klimatyczne i plastyczne, wygląda jak obraz.

Na pierwszym planie zdjęcia jest blat stołu nakryty białym obrusem, na którym stoi zastawa: dwa metalowe puchary, zielone winogrona na misce i chleb. Za stołem siedzi mężczyzna w stroju z epoki: w ciemnym surducie z koronkowymi mankietami przy rękawach i dużą, białą kryzą pod szyją. Mężczyzna ma rudą czuprynę i kozią rudą brodę z wąsami. Trzyma w dłoniach czerwoną paprykę której się bacznie przygląda. W tle panuje ciemność, mężczyzna jest oświetlony jasnym światłem. Zdjęcie jest bardzo klimatyczne i plastyczne, wygląda jak obraz.

Zdjęcie zrobione na scenie Teatru Słowackiego od strony sceny w stronę widowni. Kurtyna jest uniesiona, światła zgaszone. Świecą się tylko punktowo, bardzo delikatnym pomarańczowym światłem żarówki w lożach nadając scenie i widowni nastrój i barwy zachodzącego słońca. Na środku pustej sceny stoją postaci, tyłem do obiektywu, przodem do widowni. Widoczne są tylko ich zarysy, ich ciała rzucają cień na deski sceniczne. Z lewej strony w ciemności widoczny jest włączony monitor, jest to stanowisko inspicjenta.

Bardzo ciemna scena teatralna, drewniana podłoga. Na środku sceny pada okrągłe, białe światło, w tle ciemność. Po środku światła stoi krzesło, na którym siedzi kobieta w długiej, białej, balowej sukni z długim trenem leżącym na ziemi. Włosy ma ciemne, gładko upięte, z jasną ozdobą na czubku głowy. w dłoni trzyma złotą torebkę w kształcie sakiewki.

Zdjęcie na scenie. Na podłodze drewniane deski, na środku stoi pojedyncze łóżko z metalowym wezgłowiem. Na łóżku leży skulony mężczyzna w białej koszuli nocnej. Na czole jest umazany krwią. W nogach łóżka przysiadła kobieta w czarnej, dworskiej sukni do ziemi, ma spuszczoną głowę w dół. Na podłodze stoi oparty o łóżko owalny obraz w złotej ramie z portretem Stanisława Wyspiańskiego. U szczytu łóżka stoi druga kobieta, przytrzymuje dłońmi ramę łóżka, patrzy w górę. W tle pojedyncze, delikatne światełka w kolorze pomarańczowym zaświecone w lożach na widowni.

Na pustej scenie, na krześle siedzi mężczyzna ubrany w czarny strój przypominający sukmanę, przy rękawach duże białe mankiety. Pod szyją ma białą kryzę. Włosy ciemne, zmierzwione, czarna broda w szpic. Mężczyzna siedzi na wprost obiektywu, patrzy poważnie. Jedną dłoń położył na kolanach, w drugiej trzyma dwoma palcami białą chusteczkę, którą delikatnie unosi. W tle ciemność.

Na łóżku z metalowym wezgłowiem leży kobieta w średnim wieku, w czarnej, zabudowanej, dworskiej sukni. Ma zamknięte oczy i głowę przechyloną na bok. Wokół łóżka stoją dwie postaci, ale widoczne są tylko ich ręce.

Bardzo ciemna scena teatralna, drewniana podłoga. Na środek sceny pada okrągłe, białe światło, w tle ciemność. Po środku światła stoi bokiem kobieta w długich, lekko spiętych, czarnych włosach. Ubrana w długą suknię z trenem w kolorze bladego różu. Wokół niej unosi się dym. W tle ciemność z pojedynczymi światełkami w kolorze pomarańczowym palącymi się z lóż na widowni teatralnej.

Trailery filmowe

wideo Łukasz Kurek

Trailer do spektaklu „Proszę Państwa, Wyspiański umiera”. Na widowni dużej sceny Teatru Słowackiego siedzą widzowie. Pomiędzy nimi przechodzą ubrani w dziewiętnastowieczne kostiumy aktorzy. Kobiety w długich sukniach i kapeluszach z dużym rondem, mężczyźni w surdutach. Pojawia się napis: Agata Duda- Gracz, Proszę Państwa Wyspiański umiera. Na metalowym łóżku leży na wznak kobieta w średnim wieku. To matka Wyspiańskiego. Ubrana jest w czarną suknię. Ręce ma złożone na piersiach. Leży w pozie nieboszczyka. Na oparciu łóżka siedzi młoda kobieta w białej szacie. Śpiewa. W półmroku twarz mężczyzny w średnim wieku. Długie włosy opadają mu na twarz. Wzrok ma spuszczony. Na nosie ma okulary w okrągłych drucianych oprawkach. Zbliżenie na rękę, która kręci korbą instrumentu. To lira korbowa. Mężczyzna z długimi włosami, ubrany w białą, długą szatę siedzi na krześle. Na kolana trzyma lirę korbową. Gra na niej. Do pleców przyczepione ma duże białe skrzydła pokryte ptasimi piórami. Stoimy na scenie Teatr Słowackiego, przed nami, w głębi widownia. Z przodu fragment drewnianej podłogi sceny. Z lewej strony stoją kobieta w sukni i kapeluszu z dużym rondem oraz mężczyzna w surducie. Patrzą w stronę widowni. Parter widowni i cztery piętra lóż. Wszystkie miejsca są zajęte przez widzów. Pomiędzy nimi przechadzają się bohaterowie sztuki. Scena. Mrok. W głębi,w padającym z góry żółtym świetle niewyraźne zarysy ludzkich sylwetek. Ciemność przecina biały snop światła. Mężczyzna o rudych włosach i sumiastym wąsie niesie na plecach innego mężczyznę. To Mehoffer. Dźwiga Wyspiańskiego. Wyspiański opłata ramionami pierś towarzysza. Ma długie, ciemne włosy, długą brodę i wąsy. Na nosie druciane okulary. Przechodzą pomiędzy widzami. W głębi sceny sylwetka kobiety w czarnej sukni. Loże teatralne wypełnione widzami. Biały napis: Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie i logo. Głowa meduzy z wijącymi się włosami w kształcie węży i z wystawionym językiem.

Półmrok. Z lewej strony na scenie stoi mężczyzna w białej koszuli. To Wyspiański. Z przodu, w żółtym świetle siedzi młoda kobieta. Ubrana jest w białą, luźną szatę. Wspiera głowę na ręce. Po jej prawej stronie stoi metalowe łóżko. Na łóżku stoi grupa bohaterów w złotych luźnych szatach. Pozują jak figury z ołtarza Wita Stwosza. Po ich prawej stronie, w głębi sceny siedzi postać w czarnej szacie. Pojawia się biały napis: Agata Duda- Gracz, Proszę Państwa, Wyspiański umiera. Półmrok, pusta scena, z lewej strony w czerwonym świetle stoi mężczyzna. Jasne światło. Na metalowym łóżku leży na wznak mężczyzna. To Wyspiański. Ubrany jest w białe luźne spodenki do kolan. Prawą dłoń ma zabandażowaną. Na jego nagim brzuchu widoczne są bordowe zwoje przypominające wnętrzności. Nad nim pochyla się grupa mężczyzn ubranych w czarne szaty z białymi kryzami na szyi. Kryza to rodzaj ozdobnego, fałdowanego kołnierza. Mężczyźni noszą wąsy i spiczaste bródki. Jeden z nich trzyma w dłoni szczypce chirurgiczne. Upozowani są jak postaci na obrazie „Anatomia doktora Tulpa” Rembrandta. Dwie kobiety w długich sukniach energicznie całują się w oba policzki. Rozświetlona scena. Z lewej strony siedzą przy stoliku trzej mężczyźni. Z prawej strony na metalowym łóżku siedzi kobieta w średnim wieku. Ubrana jest w długą brązową spódnicę i białą bluzkę z bufiastymi rękawami. Włosy spięte ma w rodzaj korony naokoło głowy. To ciotka Wyspiańskiego. Z jej prawej strony stoi Wyspiański, za nim kobieta w czarnej sukni. To jego matka. Półmrok. Na metalowym łóżku siedzi młody mężczyzna. Ubrany jest w czarne spodnie i czarną bluzę. Prawą rękę ma uniesioną. Trzym w niej telefon komórkowy. Wystawia język i robi miny do telefonu. Za nim z prawej strony siedzi Wyspiański. Przygląda się mężczyźnie. Matka próbuje zepchnąć młodego mężczyznę z łóżka. Z prawej strony stoi oparta o poręcz łóżka młoda kobieta. Ubrana jest w białą luźną szatę. Ta sam kobieta siedzi w półmroku. Śpiewa. Kobieta w średnim wieku, ubrana w luźną, czarna pelerynę. Czarne włosy spięte ma z tyłu głowy. Coś mówi. Jej twarz wykrzywia grymas. To Teodora Pytko, żona Wyspiańskiego. Półmrok. Z lewej strony, siedzi bokiem do nas kobieta w białej szacie. Unosi do góry lewą rękę. Śpiewa. Z tyłu z prawej strony grupa bohaterów upozowanych jak figury z ołtarza Wita Stwosza. Wyspiański leży upozowany jak Chrystus. Ma białą przepaską na biodrach. Obok niego klęczy matka. Nad nim stoją pochyleni bohaterowie w długich szatach. Nad głowami przyczepione mają złote aureole w kształcie kół. Loża cesarska na pierwszym piętrze teatru. W loży stoją przodem do nas, mężczyzna i kobieta. Mężczyzna ma rude włosy, ubrany jest w surdut. Kobieta nosi jasną suknię i kapelusz z dużym rondem i piórami. Sufit nad widownią. Okrągły plafon na suficie ma bogato złocone sztukaterie. Z jego środka zwiesza się ogromny rozświetlony żyrandol. Z loży wychyla się Teodora Pytko. Ubrana jest w tradycyjny strój krakowski. Wokół głowy upięty ma warkocz. Krzyczy coś i gwałtownie gestykuluje. Pomiędzy widzami skacze młody mężczyzna. Na scenie leży Wyspiański. Z jego lewej strony stoi mężczyzna w średnim wieku, ubrany w jasną piżamę. Z prawej stoi młody mężczyzna. Ubrany jest w białe spodenki do kolan. Drepcze w miejscu. Wnętrze teatru. Widzowie siadają w lożach i na parterze. Z tyłu na scenie stoi łóżko. Półmrok. Podłogę sceny spowija biały dym. Na deskach sceny leży Wyspiański. Nad nim stoi kobieta w luźnej jasnej szacie. W prawej ręce trzyma kosę. Lewą ręką przeciąga po ostrzu kosy ostrzałką. Biały napis: Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie i logo teatru. Zarys głowy kobiety z wystawionym językiem i włosami w kształcie węży. To meduza.

Spektakl bierze udział w 30. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej ma na celu nagradzanie najciekawszych poszukiwań repertuarowych w polskim teatrze, wspomaganie rodzimej dramaturgii w jej scenicznych realizacjach oraz popularyzację polskiego dramatu współczesnego. Konkurs organizowany jest przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.

W I etapie Konkursu spektakle ocenia Komisja Artystyczna w składzie: Jacek Sieradzki (przewodniczący), Dominik Gac, Piotr Hildt, Anna Jazgarska, Szymon Kazimierczak, Andrzej Lis, Wanda Świątkowska.

Recenzje:

Czy artyście więcej wolno?

Agata Duda-Gracz stawia pytania o granice i konsekwencje uprawiania sztuki. Tym razem robi przenikliwą wiwisekcję duszy Stanisława Wyspiańskiego, twórcy, słynnego malarza i dramaturga, autora "Wesela", najwybitniejszego działa epoki Młodej Polski. Reżyserka pyta w swoim spektaklu, jak wiele można zrobić dla sztuki? Jak daleko się posunąć? I czy piękno sztuki uzasadnia cierpienia bliskich. To niezwykła wiwisekcja duszy artysty wybitnego, zwanego polskim Czwartym Wieszczem. Efekt? Opowieść o egoizmie, ale także o miłości marzeniach.

Pani

'Pokój' - spektakl w Katowicach 10. URODZINY IMPRO KRK 1989 1989 / spektakl w Gdańsku Antygona Antygona / spektakl w Łodzi Australia Bóg, ja i pieniądze BÓLE FANTOMOWE Botticelli Chory z urojenia Ciało i krew albo niewypowiedziane Czerwone i czarne Debil Dziady Hanna Bieluszko - "SIADAP albo artystka z jajami' IMPRO KRK Impro KRK Underground Kobieta i życie Kobieta i życie - spektakl w Katowicach Koriolan Lalka Lepper. Będziemy wisieć albo siedzieć Magiczna rana Martyna Krzysztofik jako "MASAŻYSTKA" Nieoczekiwane zwycięstwo Unii Polsko-Czeskiej w Trzeciej Wojnie Światowej O dwóch doktorach i jednej pacjentce Od nowa Opowieść wigilijna Pan Tadeusz Pani Bovary. Możliwa historia Państwo / Der Staat Pokój Polish Horror Story Proszę Państwa, Wyspiański umiera Romeo i Julia Serce ze szkła. Musical Zen Simona K. Wołająca na puszczy Smok! Spóźnione odwiedziny Szczeliny istnienia SZYMBORSKA. KROPKI, PRZECINKI, PAPIEROSY SZYMBORSKA. KROPKI, PRZECINKI, PAPIEROSY Tak zwana ludzkość w obłędzie Ulisses Wahazar Wegetarianka Wesele Wielki Gatsby WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'DOBRZE SIĘ KŁAMIE' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Erotic-Zdrój, czyli sanatorium nie wybacza' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'GOŁO I WESOŁO' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Kto ma Klucz'. Emilia Komarnicka & Stefano Terrazzino - Miłość w rytmie zmian WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Prawda' - komedia w reżyserii Wojciecha Malajkata WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / Cohen w Teatrze WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - DELFINI / 'To wiem na pewno' Wydarzenie zewnętrzne - Eskander / 'Ogrodnik' Wyspa Wyzwolenie Znachor Znachor / spektakl w Rzeszowie

Zapisz się do newslettera Teatru!

Newsletter