Dostępność

Film informacyjny składa się z kilku ujęć nagranych w bogato zdobionym wnętrzu widowni dużej sceny Teatru imienia Juliusza Słowackiego. Na początku pojawia się biała plansza z logotypem teatru (głowa kobiety z wijącymi wężami zamiast włosów, wytrzeszczonymi oczami i wystawionym językiem, czyli mityczna Meduza) oraz napisem: „DOSTĘPNOŚĆ W TEATRZE IMIENIA  JULIUSZA SŁOWACKIEGO W KRAKOWIE”. Przez cały film na dole ekranu widoczne są napisy w języku polskim. Przez cały film na dole ekranu widoczne są napisy w języku polskim. W rogu ekranu widoczna jest tłumaczka języka migowego, Magdalena Sipowicz, kobieta w średnim wieku z rudymi włosami, ubrana w czarną bluzkę. Do kamery zbliża się uśmiechnięta Dominika Feiglewicz-Penarska, aktorka i kierowniczka Działu Dostępności, ubrana w żółtą, luźną koszulę ze stójką. Znajduje się w przejściu między rzędami czerwonych, welurowych foteli. Po chwili siada w środkowym rzędzie obok pozostałych bohaterów filmu. Po jej prawej stronie siedzi widzka Julia Maślińska, młoda kobieta w okularach, ubrana w niebieską bluzę w kwiecisty wzór oraz aktor Mateusz Janicki w czarnej bluzie. Po jej lewej stronie dyrektor teatru Krzysztof Głuchowski, ubrany w skórzaną kurtkę i kwiecistą koszulę, oraz aktor Wojciech Dolatowski w bordowym swetrze. Na widowni panuje przygaszone, nastrojowe oświetlenie. Mateusz Janicki pochyla się i szepcze coś do Julii. Oboje przybijają sobie „żółwika” i uśmiechają się do siebie. W kolejnej scenie dyrektor Krzysztof Głuchowski wstaje, obraca się wokół własnej osi, żywo gestykuluje, po czym wraca na swoje miejsce. Wojciech Dolatowski wykonuje dynamiczne gesty, podskakuje, prezentuje głośny śmiech z szeroko otwartymi ustami, a następnie gwałtownie zmienia ekspresję na smutek, płacz i przerażenie. Mateusz Janicki i dyrektor opuszczają swoje miejsca, a pozostali bohaterowie wybuchają śmiechem. W momencie, gdy Dominika wspomina o spektaklach swobodnych, oświetlenie widowni delikatnie się rozjaśnia. Wszyscy bohaterowie patrzą w stronę kamery i wspólnie zapraszają widzów do teatru. Na zakończenie pojawia się biała plansza z logotypami. Po lewej stronie widoczny jest biały logotyp teatru. Obok, oddzielony pionową czarną linią, znajduje się napis „Instytucja Kultury Województwa Małopolskiego”. Dalej widoczny jest logotyp Małopolski, na białym tle, wpisany w prostokąt. Grafika jest inicjałem litery M, jest wielokolorowa i nawiązuje do szczytów górskich. Pod grafiką napis drukowanymi czarnymi literami, szerszy od grafiki: Małopolska. Obok znajduje się logo Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego: po lewej stronie znajduje się biały orzeł w koronie, godło Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawiony w uproszczonej, graficznej formie. Po prawej stronie widnieje czarny napis w dwóch wierszach: „Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego”. Pod napisem umieszczona jest pozioma czerwona linia, nawiązująca do barw narodowych Polski. Na samym dole ekranu widoczny jest adres „teatrwkrakowie.pl”, zapisany dużymi, czarnymi literami.

Film informacyjny składa się z kilku ujęć nagranych przed budynkiem oraz wewnątrz budynku sceny MOS Teatru Słowackiego.  Na początku pojawia się biała plansza z logotypem teatru  (głowa kobiety z wijącymi wężami zamiast włosów, wytrzeszczonymi oczami i wystawionym językiem, czyli mityczna Meduza) oraz napisem: „DOSTĘPNOŚĆ W TEATRZE IMIENIA  JULIUSZA SŁOWACKIEGO W KRAKOWIE”. Przez cały film na dole ekranu widoczne są napisy w języku polskim. W rogu ekranu widoczna jest tłumaczka języka migowego, Magdalena Sipowicz, kobieta w średnim wieku z rudymi włosami, ubrana w czarną bluzkę. W pierwszych scenach Dominika Feiglewicz-Penarska stoi na tle wejścia do budynku, a następnie stoi przed kasą. Ma na sobie białą sukienkę z kołnierzykiem w kolorowe kwadraty, ciemne związane włosy i delikatny makijaż. Kolejno Dominika wchodzi do ciepło oświetlonego „pokoju wyciszenia”. Wnętrze jest przytulne, na podłodze znajdują się miękkie materace i pufy w stonowanych kolorach czerni, szarości i pastelowego różu. W tle widać lampę emitującą łagodne światło. Na jednym z materacy, przykryty kocem, leży aktor Mateusz Janicki. Ma na oczach opaskę. Po chwili podnosi się, porządkuje miejsce, zakłada buty i wychodzi, mijając Dominikę stojącą przy wejściu do pokoju. W następnej scenie Dominika siedzi po turecku na różowym, miękkim dywanie. Kamera pokazuje wyposażenie pokoju wyciszenia. Poszczególne elementy są oznaczone białymi napisami ze strzałkami, wskazującymi: wygodne miejsca do siedzenia i leżenia, kołdrę obciążeniową, zabawki sensoryczne, sensoryczne koce, dywan, wodę do picia, pufy, słuchawki wygłuszające, opaski na oczy, zatyczki do uszu oraz ciepłe, stonowane oświetlenie. Następnie Dominika porusza się po pomieszczeniu i zauważa, za parawanem aktorkę Dominikę Kozłowską. Młoda kobieta z długimi blond włosami leży na materacu, przykryta kołdrą obciążeniową, z założonymi słuchawkami wygłuszającymi. W ostatniej scenie obie kobiety stoją obok siebie w identycznych kolorowych sukienkach. Dominika Kozłowska na bieżąco przekazuje w języku migowym treść wypowiedzi Dominiki Feiglewicz–Penarskiej. Na zakończenie pojawia się biała plansza z logotypami. Po lewej stronie widoczny jest biały logotyp teatru. Obok, oddzielony pionową czarną linią, znajduje się napis „Instytucja Kultury Województwa Małopolskiego”. Dalej widoczny jest logotyp Małopolski, na białym tle, wpisany w prostokąt. Grafika jest inicjałem litery M, jest wielokolorowa i nawiązuje do szczytów górskich. Pod grafiką napis drukowanymi czarnymi literami, szerszy od grafiki: Małopolska. Obok znajduje się logo Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego: po lewej stronie znajduje się biały orzeł w koronie, godło Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawiony w uproszczonej, graficznej formie. Po prawej stronie widnieje czarny napis w dwóch wierszach: „Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego”. Pod napisem umieszczona jest pozioma czerwona linia, nawiązująca do barw narodowych Polski. Na samym dole ekranu widoczny jest adres „teatrwkrakowie.pl”, zapisany dużymi, czarnymi literami.