Zapisz się
do newslettera Teatru!

Bądź na bieżąco z naszym repertuarem, nowościami
i ofertami specjalnymi.

Newsletter

Wprowadź poprawny email
Dostępność EN
Przejdź do strony głównej Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego
Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego
Przejdź do strony głównej MOS
MOS
Przejdź do strony głównej Dom Rzemiosł Teatralnych
Dom Rzemiosł Teatralnych
Wszystko
Home Spektakle

Ciało i krew albo niewypowiedziane

1h 25 min

Ciało i krew, symbole życia i śmierci, tego, co naturalne i co święte. Ale czyjego ciała i krwi?  Ciało kobiety bardzo długo należało nie tylko do niej. Poddane patriarchalnej kontroli, obyczajowym i religijnym zakazom i nakazom, traktowane jako towar przez system kapitalistyczny, zepchnięte do sfery tabu, było  zarazem obiektem męskiego pożądania i kobiecego wstydu. Kobieca krew należała do innej kategorii niż krew cieknąca z rany męskiego bohatera. To krew „nieczysta”, której odebrano nawet kolor,  zastępując w reklamach czerwień błękitem. Doświadczenia połowy ludzkości, zarówno te zwyczajne, jak i te szczególnie trudne, zbyt często ciągle uznawane są za niegodne ujawnienia, przemilczane i skrywane. O czym mówić nie wypada, o czym, co najwyżej  się szepcze, opowiedzą kobiety w spektaklu „Ciało i krew”  w reżyserii Iwony Kempy.  Opowiedzą o doświadczeniach kobiecych ciał i kobiecej krwi z kobiecej perspektywy.

Obsada:

  • Dorota Godzic
  • Martyna Krzysztofik
  • Anna Tomaszewska
  • Katarzyna Zawiślak-Dolny

 Zespół "Macocha" w składzie: Adrianna Kania, Magdalena Mayer, Joanna Zemanek.

W spektaklu wykorzystano cytaty z tekstów Jolanty Brach-Czainy i Emilie Pine (w tłumaczeniu Joanny Figiel).

Obsada:

Dorota Godzic
Martyna Krzysztofik
Anna Tomaszewska
Katarzyna Zawiślak-Dolny

Zdjęcia ze spektaklu

fot. Joanna Siwiec
Cztery kobiety stoją obok siebie. Mają zamknięte oczy, wygląda jakby śpiewały. Pierwsze dwie to kobiety po sześćdziesiątce, kolejne dwie to trzydziestoparolatki. Pierwsza ma na sobie brązową koszulę i jasne spodnie. Druga długą, oliwkową koszulę. Trzecia ubrana jest w białą bluzę i brązowe spodnie. Trzecia ma czerwoną koszulkę, szarą bluzę dresową i jeansowe spodenki. Przed nimi stoi krzesło. Tło jest białe.
Trzy kobiety na scenie grają na bębnach obręczowych, uderzanych pałkami. Kobieta pośrodku, z długimi rudymi włosami, unosi bęben wysoko nad głową i uderza w niego, uśmiecha się. Ubrana jest w ciemną koszulkę i jasne spodnie. Po lewej stronie stoi kobieta z jasnymi, długimi włosami, ubrana w luźny, brązowy strój, trzyma bęben na wysokości tułowia i patrzy w stronę środka sceny. Po prawej stronie znajduje się kobieta z krótkimi, ciemnymi włosami i grzywką, ubrana w ciemną koszulkę i spódnicę. W tle widać dużą projekcję z powtarzającym się napisem „Jestem” oraz cienie rzucane przez występujące osoby.
Dwie kobiety stoją na scenie na tle ciemnej projekcji przypominającej skalną ścianę lub kamień. Po lewej stronie znajduje się kobieta z ciemnymi, krótko obciętymi włosami. Ubrana jest w ciemnoszarą bluzę zapinaną na zamek. Ma zamknięte oczy, lekko uchylone usta i unosi obie dłonie do twarzy: jedną opiera na policzku, drugą na skroni. Po prawej stronie stoi kobieta z jasnobrązowymi, opadającymi do ramion włosami. Ubrana w luźną, jasnoszarą koszulę z podwiniętymi rękawami. Jedną dłonią dotyka policzka, drugą opiera na czole. Patrzy wprost przed siebie. Oświetlenie jest punktowe i przytłumione, podkreśla rysy twarzy i gesty dłoni.
Na zdjęciu sześćdziesięcioletnia szatynka. Ubrana jest w prostą, ciemnoszarą bluzę lub lekką kurtkę z zamkiem, częściowo rozpiętą pod szyją. Kobieta patrzy lekko w górę i w bok. Ciepłe światło oświetla jej sylwetkę.
Po lewej stronie siedzi młodsza kobieta z ciemnymi włosami związanymi do tyłu, ubrana w jasnobeżową, luźną bluzę z długimi rękawami i ciemne spodnie. Siedzi na niskim siedzisku, pochylona lekko do przodu, z dłońmi uniesionymi na wysokości kolan, jakby gestykulowała podczas mówienia. Po prawej stronie siedzi starsza kobieta z jasnymi, opadającymi do ramion włosami, ubrana w prostą, jasnoszarą koszulę i ciemne spodnie. Siedzi spokojnie na prostokątnej, drewnianej ławie, z rękami złożonymi na kolanach i spuszczonym wzrokiem. Tło sceny wypełnia wielkoformatowa projekcja twarzy kobiety w chłodnych, szarobłękitnych tonach, częściowo nałożona na obie postacie.
Cztery kobiety siedzą na ławce. Każda z nich ma opuszczoną głowę i trzyma dłonie złożone na kolanach. Ubrane są w stonowane, codzienne stroje w odcieniach zieleni, brązu, bieli i czerni. Za nimi w tle projekcja twarzy kobiety w średnim wieku. Projekcja jest lekko rozmyta, nierówna, jakby wyświetlana była na kamieniu.
Cztery kobiety siedzą na ławce. Każda z nich ma opuszczoną głowę i trzyma dłonie złożone na kolanach. Ubrane są w stonowane, codzienne stroje w odcieniach zieleni, brązu, bieli i czerni. Za nimi lekko oświetlona ściana, której faktura przypomina marmur.
Dwie kobiety się obejmują. Kobieta zwrócona twarzą do fotografa obejmuje drugą, która ma odwróconą głowę i wtula się w jej ramię. Pierwsza kobieta ma ciemne, krótkie włosy do ramion, spojrzenie skierowane ku górze, a usta delikatnie rozchylone. Ubrana jest w prostą, stonowaną kurtkę w odcieniu szarości. Druga kobieta ma jasne, falowane włosy do ramion i nosi zielonkawą kurtkę. Jej twarz jest niewidoczna. Tło jest ciemne i rozmyte.
Cztery kobiety ustawione w lekkim półkolu, trzy z nich gra na bębnie obręczowym. Śpiewają. Ubrane są w stonowane stroje w odcieniach brązu, zieleni, beżu i bieli: spodnie z szerokimi nogawkami, bluzy, lekkie kurtki i sportowe buty. W tle znajduje się duża projekcja o fakturze przypominającej kamień lub marmur, z wyraźnym tekstem w języku polskim: „Jestem stara / Jestem młoda / Jestem dojrzała”. Część słów nakłada na sylwetki kobiet, przez co nie jest w pełni czytelna.
Kobieta siedzi na niewielkim siedzisku. Ma na sobie szarą bluzę z kapturem i spodenki. Ma krótkie, kręcone, brązowe włosy. Patrzy przed siebie. Jest smutna. W tle znajduje się biało-czarna projekcja jej twarzy. Ściana na której jest wyświetlana ma fakturę przypominającą marmur.
Dwie kobiety po siedemdziesiątce. Patrzą przed siebie. Śpiewają. Pierwsza z nich jest szatynką ubraną w szarą bluzę. Druga jest blondynką w jasnoszarej koszuli. Tło jest ciemne.
Na zdjęciu trzydziestoparoletnia kobieta gra na bębenku obręczowym. Jest szatynką. Ma na sobie szarą bluzę i niebieskie spodenki. Jest rozpromieniona uśmiechem. Tło jest brązowe, fakturą przypomina marmur.
Na zdjęciu trzy kobiety. Pierwsza z nich siedzi na krześle, dwie kolejne siedzą na drewnianej ławie. Pierwsza jest starszą kobietą, ubraną w szarą bluzę i jasne spodnie. Kolejna kobieta jest dużo młodsza, ubrana w jasną bluzę i ciemne spodnie. Trzecia to starsza kobieta, ubrana w jasnoszarą koszulę i spodnie. Ich twarze są smutne. Jedna mówi, dwie słuchają. W tle czarnobiała projekcja twarzy pierwszej z kobiet. Faktura ściany przypomina marmur.
Na zdjęciu trzydziestoparoletnia kobieta. Jest szatynką. Ma na sobie szarą bluzę. Wygląda jakby krzyczała. Tło jest brązowe, fakturą przypomina marmur
Na zdjęciu cztery kobiety. Z przodu kobieta siedzi na drewnianym krześle, trzy pozostałe siedzą z tyłu na drewnianym siedzisku. Centralna postać, oświetlona najmocniej, gestykuluje dłońmi, jakby opowiadała lub coś tłumaczyła. Pozostałe kobiety siedzą nieruchomo, z opuszczonym wzrokiem lub zamkniętymi oczami. W tle całą szerokość ściany zajmuje projekcja w chłodnych, niebiesko-szarych barwach, przedstawiająca zbliżenie twarzy kobiety z centrum fotografii.
Na zdjęciu cztery kobiety. Z przodu kobieta siedzi na drewnianym krześle, trzy pozostałe siedzą z tyłu na drewnianym siedzisku. Centralna postać, oświetlona najmocniej, siedzi prosto z rękami założonymi na kolana. Ma pogodną twarz, opowiada o czymś. Pozostałe kobiety siedzą nieruchomo, z opuszczonym wzrokiem lub zamkniętymi oczami. W tle całą szerokość ściany zajmuje projekcja w chłodnych, niebiesko-szarych barwach, przedstawiająca zbliżenie twarzy kobiety z centrum fotografii.
Na zdjęciu widać kobietę siedzącą na krześle, lekko pochyloną do przodu, z dłońmi złożonymi na kolanach. Ubrana jest w jasną, beżową bluzę z długim rękawem i czarne spodnie; ma włosy zaczesane do tyłu. W tle znajduje się mroczna projekcja zbliżenia twarzy tej samej kobiety w chłodnych, szaro-niebieskich tonach, częściowo nakładająca się na postać aktorki.
Na zdjęciu siedemdziesięcioletnia kobieta. Ma krótkie, brązowe włosy. Patrzy przed siebie. Zakrywa dłonią usta. Tło jest czarne.
Na zdjęciu trzydziestoparoletnia kobieta. Patrzy przed siebie, lekko się uśmiecha. Ma długie brązowe włosy. Usta delikatnie pomalowane różową szminką. Jest ubrana w ciemno szary podkoszulek i jasną bluzę. Tło jest czarne.

Sesja zdjęciowa

fot. Regina Zawadzka-Bigaj
Na zdjęciu cztery kobiety. Stoją, zakrywają dłonią usta. Pierwsza z nich to trzydziestoparoletnia kobieta z krótkimi, kręconymi włosami. Druga to kobieta po sześćdziesiątce, ma blond włosy do ramion. Trzecia również w wieku około sześćdziesiąt lat, ma krótkie brązowe włosy. Ostatnia to trzydziestoparoletnia szatynka z długimi włosami. Stoją na tle białej ściany. Na ich sylwetki wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft.
Na zdjęciu trzydziestoparoletnia szatynka, ubrana w jasną sukienkę. Stoi oparta o ścianę, ręce unosi do góry. Na jej sylwetkę wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft. Czerwone wzory układają się na całym ciele kobiety. Tło jest białe.
Na zdjęciu trzydziestoparoletnia szatynka, ubrana w jasną koszulkę i spodenki. Stoi na tle białej ściany, patrzy przed siebie. Na jej sylwetkę wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft. Czerwone wzory układają się w okolicy bioder kobiety.
Na zdjęciu cztery kobiety. Dwie z nich to kobiety w średnim wieku, kolejne dwie są starsze. Stoją w rzędzie, wzajemnie zasłaniając części ciała osoby stojącej obok. Pierwsza patrzy przed siebie, jedną dłoń trzyma na sercu, a inna kobieta zasłania zasłania jej uszy. Kolejna kobieta spogląda w prawo. Ma zasłonięte usta i wzgórek łonowy. Kolejna kobieta ma zasłonięte oczy. Ostatnia z nich ma zasłonięty wzgórek łonowy. Tło jest białe.
Trzydziestoparoletnia kobieta. Stoi bokiem do kamery. Ma rozpuszczone brązowe, falowane włosy. Zerka w stronę kamery. Ubrana jest w jasną koszulkę. Na jej sylwetkę wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft. Czerwone wzory układają się na twarzy i ciele kobiety.
Projekcja fotografii ciała kobiety, na którym nałożony został czerwony haft kwiatowy w okolicy bioder. Projekcja jest niewyraźna. Nakłada się na nią cień kobiecej sylwetki i ręki .
Sześćdziesięcioletnia szatynka ubrana w jasną koszulkę i spodnie. Krzyżuje ręce, jakby jej było zimno. Stoi na tle białej ściany. Na jej sylwetkę wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft. Czerwone wzory układają się w okolicy bioder kobiety.
Sześćdziesięcioletnia blondynka ubrana w jasną koszulkę i spodnie. Ma założone ręce. Stoi na tle białej ściany. Na jej sylwetkę wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft. Czerwone wzory układają się w okolicy bioder kobiety.
Sześćdziesięcioletnia szatynka ubrana w jasną koszulę. Dłońmi trzyma kołnierz koszuli. Patrzy przed siebie. Na jej sylwetkę wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft. Czerwone wzory układają się na twarzy i ciele kobiety.
Na zdjęciu trzydziestoparoletnia szatynka, ubrana w jasną sukienkę. Stoi bokiem do obiektywu, ręce opuszczone wzdłuż ciała. Spogląda w stronę kamery. Na jej sylwetkę wyświetlany jest czerwony motyw roślinny, który przypomina haft. Czerwone wzory układają się na całym ciele kobiety. Tło jest białe.

Pierwsza próba

fot. Joanna Siwiec
Zdjęcie otwiera galerie czarno białych zdjęć. Zdjęcie grupowe przedstawiające kobiety i mężczyzn w różnym wieku. Część z nich stoi, część siedzi na krzesłach. Patrzą prosto w obiektyw, uśmiechają się. Atmosfera zdjęcia jest radosna.
Na zdjęciu pięćdziesięcioparoletnia kobieta. Ma krótkie włosy, na nosie okrągłe okulary. Uśmiecha się szeroko. Ubrana jest prążkowany sweter. Po jej lewej i prawej stronie siedzą inne kobiety. Uśmiechają się, ale ich twarze są zamazane.
Bokiem do kadru, przy stole, siedzi aktorka Katarzyna Zawiślak Dolny. Przegląda jakieś kartki, najprawdopodobniej jest to scenariusz. Kobieta jest skupiona. W jej oddali są rozmazane sylwetki dwóch mężczyzn.
Zdjęcie grupowe. Na środku stoi czterdziestoparoletnia kobieta. Ma długie, rozpuszczone włosy, na nosie okulary. Ubrana jest w marynarkę. W jednej dłoni ma butelkę z wodą, a drugą coś pokazuje. Przed nią jest stół, przy którym siedzą kobiety i mężczyźni. Z okna do pokoju wpada jasne światło.
Na zdjęciu trzydziestoparoletnia kobieta. Ma długie rozpuszczone włosy. Nad górną wargą ma mały, okrągły kolczyk. Ubrana jest we wzorzystą bluzkę z długim rękawem. W dłoniach trzyma jakiś zeszyt, przegląda go. Obok niej siedzą inne osoby, ich twarze i sylwetki są rozmazane.
Przy długim stole siedzi kilka osób w różnym wieku. Głównie są to kobiety, na zdjęciu jest tylko jeden mężczyzna. Przed nimi na stole są różne rzeczy, między innymi kartki, kubki, szklana butelka. Osoby wyglądają na zamyślone.
Jakaś postać, chyba kobieta, ponieważ ma dłuższe, rozpuszczone włosy, trzyma na kolanach kartkę z napisem: Ciało i krew.
Zdjęcie portretowe pięćdziesięcioparoletniej kobiety. Ma krótkie, sięgające do ramion proste włosy, na nosie okrągłe okulary. Uśmiecha się szeroko.
Zdjęcie jest podzielone na dwie części. Lewa część jest czarnym prostokątem, nic się na nim nie znajduje. Po prawej stronie od pasa w górę ukazany jest Dyrektor Roman Krzysztofik. Ma krótkie włosy i gęstą brodę, na nosie okulary. Pod pachą, na wysokości klatki piersiowej trzyma spięty zeszyt, wygląda jak scenariusz, napisane jest na nim: Ciało i krew albo niewypowiedziane.
Przy długim stole znajduje się kilka osób w różnym wieku. Część z nich stoi, a część siedzi. Są to same kobiety. Przed nimi na stole są różne rzeczy, między innymi kartki, zeszyty, butelka z wodą. Osoby wyglądają na zamyślone, rozmawiają ze sobą.
Zbliżenie ja spięty zeszyt, kartki są zapisane ciągiem tekstu. Osoba trzymająca zeszyt ma na prawej dłoni bransoletkę.
Zdjęcie portretowe czterdziestoparoletniej kobiety. Ustawiona jest bokiem do kadru. Ma dłuższe włosy, odgarnięte do tyłu. Prawą dłoń ma przyłożoną do policzka. Wygląda na zamyśloną.
Zdjęcie portretowe aktorki Doroty Godzic. Ma krótkie, rozpuszczone włosy. Jej twarz skierowana jest w lewą stronę, wygląda na zamyśloną. Ubrana jest w rozpiętą, dżinsową kurtkę.
Przy stole siedzi pięćdziesięcioparoletnia kobieta. Pokazana jest od pasa w górę. Ma krótkie proste włosy, na nosie okulary. Obie dłonie trzyma na policzkach. Wygląda na zatroskaną. Przed nią stoją dwa termosy.
Zdjęcie grupowe przedstawiające siedzące osoby. Praktycznie wszystkie osoby są rozmazane. Jedyną wyraźną postacią jest trzydziestoparoletnia kobieta. Ma krótkie, rozpuszczone włosy. Uśmiecha się szeroko.
Na zdjęciu zastępczyni dyrektora Edyta Sotowska Śmiłek. Ubrana jest w bluzkę z krótkim rękawem, którą pokryta jest drobnymi, świecącymi drobinkami. Uśmiecha się. Obok niej siedzą dwie dziewczyny, widać tylko ich głowy.
Na zdjęciu aktorka Martyna Krzysztofik. Ukazana jest od pasa w górę. Ma krótkie, rozpuszczone włosy. Spogląda w prawą stronę. Jest uśmiechnięta. Jej szyje zdobi masywny wisiorek. Przed nią stoi smukły kieliszek.
Na zdjęciu pięćdziesięcioparoletnia kobieta, reżyserka Iwona Kempa. Ma krótkie, rozpuszczone włosy i okrągłe okulary. Jest uśmiechnięta. Obok niej stoi zastępca Dyrektora Kuba Roszkowski. Ma krótkie włosy i zarost. Na nosie ma okulary. Ubrany jest w koszulę z krótkim rękawem. Pokazuje coś. Przed nimi siedzą inne osoby, odwrócone są tyłem do kadru.
Na zdjęciu aktorka Katarzyna Zawiślak Dolny. Obrócona jest bokiem do kadru. Ubrana jest w koszulę z długim rękawem, która pokryta jest różnymi wzorami. Obie dłonie trzyma na głowie. Wygląda na zamyśloną.

Partner premiery

Partnerzy Teatru

Patroni medialni Teatru

Spektakl bierze udział w 32. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej.

Ogólnopolski Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej ma na celu nagradzanie najciekawszych poszukiwań repertuarowych w polskim teatrze, wspomaganie rodzimej dramaturgii w jej scenicznych realizacjach, popularyzację polskiego dramatu współczesnego oraz poszerzenie pola krytyki teatralnej dzięki obecności członków Komisji Artystycznej na spektaklach w ośrodkach teatralnych w całym kraju i ich działalność recenzencką.

Konkurs organizowany jest przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie.

Koordynatorem merytorycznym Konkursu jest Dominik Gac, zaś organizacyjno-finansowym Maria Stępkowska.

Recenzje:

(…) To przedstawienie, które nie owija w bawełnę. Twórczynie skupiają się na tym, co zwykle pozostaje przemilczane: od pierwszej miesiączki po doświadczenia żałoby związanej z utratą ciąży, od menopauzy po samotność starzenia się. Na scenie usłyszymy słowa czerpane z realnych historii kobiet – aktorek, uczestniczek terapii, autorek poruszających esejów. Ich opowieści łączy jedno: przez lata pozostawały niewysłuchane. (….)

Teatr dla wszystkich

Wiesław Kowalski

(…) Poruszający hymn o historiach i przygodach kobiecych ciał, a zarazem – pełen gorących emocji scenicznych rytuał i święto kobiecej solidarności. Pod względem teatralnym to nader prosta forma: cztery aktorki opowiadają życiowe historie, dotyczące – zgodnie z tytułem – niewypowiedzianych, a przecież naturalnych i zwykłych spraw, takich jak m.in. menstruacja i poronienie. Ważnym i mocnym kontrapunktem są grane na żywo pieśni: proste, wzorowane na ludowych, skutecznie zachęcające publiczność do przyłączenia się. (…)

guldapoleca

Przemysław Gulda

'Pokój' - spektakl w Katowicach 10. URODZINY IMPRO KRK 1989 1989 / spektakl w Gdańsku Antygona Antygona / spektakl w Łodzi Australia Bóg, ja i pieniądze BÓLE FANTOMOWE Botticelli Chory z urojenia Ciało i krew albo niewypowiedziane Czerwone i czarne Debil Dziady Hanna Bieluszko - "SIADAP albo artystka z jajami' IMPRO KRK Impro KRK Underground Kobieta i życie Kobieta i życie - spektakl w Katowicach Koriolan Lalka Lepper. Będziemy wisieć albo siedzieć Magiczna rana Martyna Krzysztofik jako "MASAŻYSTKA" Nieoczekiwane zwycięstwo Unii Polsko-Czeskiej w Trzeciej Wojnie Światowej O dwóch doktorach i jednej pacjentce Od nowa Opowieść wigilijna Pan Tadeusz Pani Bovary. Możliwa historia Państwo / Der Staat Pokój Polish Horror Story Proszę Państwa, Wyspiański umiera Romeo i Julia Serce ze szkła. Musical Zen Simona K. Wołająca na puszczy Smok! Spóźnione odwiedziny Szczeliny istnienia SZYMBORSKA. KROPKI, PRZECINKI, PAPIEROSY SZYMBORSKA. KROPKI, PRZECINKI, PAPIEROSY Tak zwana ludzkość w obłędzie Ulisses Wahazar Wegetarianka Wesele Wielki Gatsby WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'DOBRZE SIĘ KŁAMIE' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Erotic-Zdrój, czyli sanatorium nie wybacza' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'GOŁO I WESOŁO' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Kto ma Klucz'. Emilia Komarnicka & Stefano Terrazzino - Miłość w rytmie zmian WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Prawda' - komedia w reżyserii Wojciecha Malajkata WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / Cohen w Teatrze WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - DELFINI / 'To wiem na pewno' Wydarzenie zewnętrzne - Eskander / 'Ogrodnik' Wyspa Wyzwolenie Znachor Znachor / spektakl w Rzeszowie