Wesele
- Autor: Stanisław Wyspiański
- Reżyseria: Maja Kleczewska
- Dramaturgia: Grzegorz Niziołek
- Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
- Kostiumy: Konrad Parol
- Choreografia: Kaya Kołodziejczyk
- Muzyka: Cezary Duchnowski
- Światła i multimedia: Wojciech Puś
- Współpraca scenograficzna: Marcin Chlanda
- Asystentka kostiumografa: Emilia Sarga
- Asystenci reżyserki: Ludmiła Dziasek, Łukasz Groszkiewicz, Piotr Sędkowski
- Inspicjent: Bartłomiej Oskarbski
- Producent: Bartosz Jelonek
- Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego - Duża Scena
- Premiera: 16.03.2024
- UWAGA! Spektakl zawiera sceny przemocy.
Początek spektaklu oznaczy podniesienie kurtyny Wyspiańskiego.
Tajemnicą "Wesela" Stanisława Wyspiańskiego jest przede wszystkim sposób jego oddziaływania, bo na Weselu – jak ujął to dowcipnie niegdyś Jan Błoński – polska publiczność nigdy się nie nudzi. Z zawartym w dramacie Wyspiańskiego wizerunkiem narodu zgadzali się niemal wszyscy: socjaliści, nacjonaliści, demokraci i konserwatyści. A przecież Wesele przedstawia społeczny i klasowy konflikt, trwający i wciąż się odnawiający, niemożliwy do zażegnania, wielorako antagonizujący pole polityki – podszyty gniewem, wściekłością, poczuciem krzywdy i pragnieniem zemsty.
Wielki finał dramatu, zmierzający długimi kadencjami do stanu uśpienia, rozbrojenia, do chocholego tańca, zwykło się odczytywać jako gorzką, wstrząsającą prawdę o społecznej niemocy, marazmie, anomii. A może jest na odwrót? Może ta perwersyjna, triumfalna i monumentalna scena uśmiercania społecznej energii wyzwala poczucie ulgi, uwalnia od lęku przed krwawą przemocą, zapewnia błogie uczucie wzniosłości i bezgrzeszności? Czy pulsująca w dramacie groźba rozpętania rewolucyjnych żywiołów zostaje zdławiona przez iluzję wspólnoty i towarzyszącą jej zawsze przemoc symboliczną? Czy dramat Wyspiańskiego nawiedzany jest przez widma podświadomości narodowej, jak zwykliśmy uważać, czy raczej przez trupy historii o znacznie większym zasięgu rażenia?
Obsada:
PAN MŁODY – Mateusz Bieryt
PANNA MŁODA – Martyna Krzysztofik
GOSPODARZ - Juliusz Chrząstowski (gościnnie) / Rafał Dziwisz
GOSPODYNI – Marta Waldera
MARYSIA – Dorota Godzic
WOJTEK – Tomasz Augustynowicz / Marcin Sianko
OJCIEC – Wojciech Skibiński / Jacek Strama (gościnnie)
DZIAD – Jerzy Światłoń
JASIEK – Antek Sztaba (gościnnie) / Adam Wietrzyński
KASPER – Wojciech Dolatowski
POETA - Mateusz Janicki
DZIENNIKARZ – Rafał Szumera
NOS – Tomasz Międzik / Marcin Sianko
KSIĄDZ – Sławomir Rokita
MARYNA – Agnieszka Judycka-Cappuccino / Karolina Kazoń
RADCZYNI – Lidia Bogaczówna
ZOSIA – Agnieszka Kościelniak / Julia Latosińska (gościnnie)
HANECZKA – Alina Szczegielniak
CZEPIEC – Marcin Kalisz
CZEPCOWA – Natalia Strzelecka
KLIMINA – Anna Tomaszewska / Marta Konarska
KASIA – Karolina Kamińska
STASZEK – Daniel Malchar
ŻYD – Tadeusz Zięba
RACHEL – Dominika Bednarczyk / Agnieszka Przepiórska (gościnnie) / Agnieszka Judycka-Cappuccino
ISIA – Bożena Adamek
CHOCHOŁ – Kaya Kołodziejczyk (gościnnie) / Anna Krysiak (gościnnie)
CHOCHOŁ (głos) - Agata Zubel
WIDMO – Adam Wietrzyński / Marcin Sianko
STAŃCZYK – Krzysztof Głuchowski / Rafał Dziwisz
HETMAN – Rafał Dziwisz / Andrzej Grabowski / Wojciech Skibiński
RYCERZ CZARNY – Tomasz Wysocki
SZELA – Marian Dziędziel / Antoni Milancej
WERNYHORA – Anna Syrbu
MACIEK - Antoni Milancej
SĄSIADKA - Marta Konarska
oraz
Jonatan Maciejowski
Jakub Polaszek
Stanisław Saba
Michał Ślizgi
Jakub Woźniak
Przy tworzeniu notek o postaciach w programie spektaklu inspiracją była m.in. książka Moniki Śliwińskiej "Wyspiański. Dopóki starczy życia".
Trailery sceniczne
wideo Łukasz Kurek
Na ciemnym tle białe napisy.Na górze logo Teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Biały zarys kobiecej głowy z wywalonym językiem i wężami zamiast włosów. To mityczna meduza. Obok niej biały napis Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Na środku tytuł : Stanisław Wyspiański „Wesele”. Na dole napis: reżyseria Maja Kleczewska.
Wesele w wiejskiej chacie. W dużej bielonej izbie tańczą młodzi ludzie w strojach krakowskich. Krakowianki w białych koszulach z gorsetami i kwiecistych spódnicach do kostek. Krakowiacy w białych koszulach i granatowych sukmanach i spodniach w biało-czerwone paski. Pomiędzy nimi mieszczanie w sukniach i garniturach. Wszyscy wirują w tańcu. Rosły Krakowiak - Czepiec podnosi do góry mieszczkę w czerwonej sukni - Marynę. Pan Młody w okularach, stroju krakowskim, w rogatywce wiruje w kole złożonym z weselników. Poeta w szarym garniturze całuje się z Maryną. Pan Młody wiruje z kobietą w białej sukni na rękach. Przy suto zastawionym stole stary chłop pije wódkę z kieliszka. Obok Poeta, Pan Młody i Gospodarz w szarym garniturze zaciekle dyskutują. Na środku sali młodzi Krakowiacy tańczą energicznie przed pannami z miasta. Przyklękają na jedno kolano. Zachwycone dziewczyny uśmiechają się. Zmęczona Radczyni wachluje się jasnym wachlarzem. Wśród tanecznego korowodu Pan Młody namiętnie całuje Pannę Młodą w wysokim wianku. Następnie podnosi ją góry i zaczynają wirować . Za stołem siedzi siwy mężczyzna z bielmem na oczach, to Stańczyk. Obok stoją Pan Młody i łysawy Hetman w czarnym garniturze. Piją wódkę. Ogorzały Gospodarz trzyma w ręku szablę. Całuje ją. Hetman rozmawia przez telefon. Rozchełstany Gospodarz w rozpiętej koszuli zrywa obrus ze stołu i rozbija sobie butelkę na głowie. Poeta leży na łóżku, śmieje się. Stańczyk nakłada czapkę z gazety na głowę młodego bruneta z wąsikiem. Dziennikarz w czapce śmieje się. W półmroku Panna Młoda w czepcu wtulona gromadę kobiet. Na długim podeście przerzuconym ze sceny na widownię stoją wszyscy goście weselni. Zapatrzeni w jeden punkt. Krakowiacy trzymają w rękach kosy postawione na sztorc.
Czarna plansza na niej napis: www.teatrwkrakowie.pl
Na tle podnoszącej się kurtyny białe napisy. Na górze logo Teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Biały zarys kobiecej głowy z wywalonym językiem i wężami zamiast włosów. To mityczna meduza. Obok niej biały napis Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Na środku tytuł : Stanisław Wyspiański „Wesele”. Na dole napis: reżyseria Maja Kleczewska.
Wesele w wiejskiej chacie. Z przodu stół zastawiony wódką, kiełbasami, kiszonymi ogórkami i chlebem. W dużej bielonej izbie tańczą młodzi ludzie w strojach krakowskich. Krakowianki w białych koszulach z gorsetami i kwiecistych spódnicach do kostek. Krakowiacy w białych koszulach i granatowych sukmanach i spodniach w biało-czerwone paski. Pomiędzy nimi mieszczanie w sukniach i garniturach. Wszyscy wirują w tańcu. Krakowiacy wyskakują wysoko i strzelają nogami hołubce. Przy stole dojrzała Krakowianka w białym czepcu na głowie. Uśmiecha się szeroko do Radczyni w jasnej sukni i olbrzymim kapeluszu z białych piór. Rosły Krakowiak - Czepiec rozbija butelkę na głowie olbrzymiego Maćka w jasnej koszuli. Zakrwawiony Maciek szaleńczo krzyczy. Obaj mężczyźni padają sobie w objęcia. W półmroku Panna Młoda w czepcu wtulona w gromadę kobiet. Brodaty Hetman z telefonem żegna się znakiem krzyża. Za stołem siedzi siwy mężczyzna z bielmem na oczach, to Stańczyk. Obok niego Hetman w garniturze i Szela w zakrwawionej sukmanie. Rozchełstany Gospodarz w rozpiętej koszuli zrywa obrus ze stołu i rozbija sobie butelkę na głowie. Maryna, blondynka w czerwonej sukni przytula zamyślonego Poetę. Ogorzały Gospodarz trzyma w ręku szablę. Całuje ją. Na długim podeście przerzuconym ze sceny na widownię stoją wszyscy goście weselni. Wszyscy zapatrzeni w ekran, na którym wyświetlają się eksplozje. Krakowiacy trzymają w rękach kosy postawione na sztorc. Młody Krakowiak Jasiek idzie wolno po podeście. Silnie zbudowana brunetka w kamizelce i spodniach podpala zapalniczką garść słomy.
Czarna plansza na niej napis: www.teatrwkrakowie.pl
"Czym dla Ciebie jest WESELE?"
wideo Łukasz Kurek
Na kolorowym tle białe napisy. Na górze logo Teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Biały zarys kobiecej głowy z wywalonym językiem i wężami zamiast włosów. To mityczna meduza. Obok niej biały napis Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Na środku tytuł : Wesele. Na dole napis: reżyseria Maja Kleczewska.
Film to montaż następujących po sobie krótkich wypowiedzi aktorek i aktorów w elementach strojów ludowych. Stoją przed bieloną wiejską chałupą. To Rydlówka w Bronowicach, gdzie odbywało się wesele , które zainspirowało Stanisława Wyspiańskiego do napisania dramatu. Jest późna jesień. Aktorzy mówią wprost do kamery.
Pierwsza to Lidia Bogaczówna - blondynka w czarnej sukmanie z czerwonymi mankietami. Następna to Anna Syrbu - wysoka brunetka w czarnym golfie, na który zarzuciła niebieski, bogato haftowany gorset. Po niej Juliusz Chrząstowski w jasnej, kierezji - bogato wyszywanej sukmanie zdobionej czerwonym sznurkiem i dużym czerwonym kołnierzem. Kolejny, Mateusz Bieryt - młody brunet w okularach nosi białą koszulę z czerwoną kokardą pod szyją. Przed wejściem do jasnego domu stoi Martyna Krzysztofik. Szatynka w wysokim wianku na głowie, którego długie szarfy opadają aktorce na ramiona. Pod drzewem przy płocie stoi Agnieszka Judycka, blondynka opatulona kraciastą chustą. Na szyi ma dwa rzędy grubych, czerwonych korali. Na ganku Wojciech Dolatowski, krótko ostrzyżony młodzieniec w granatowej sukmanie zarzuconej na czarną bluzę. We wnętrzu domu w fotelu siedzi Marta Waldera. Ma na sobie zieloną koszulę udekorowaną dwoma rzędami naszytych korali. Daniel Malchar przy biurku przegląda zapisane kartki. Przy oknie Anna Tomaszewska w bogato wyszywanym czarnym gorsecie na czarnej bluzce. W głębi saloniku Rafał Szumera - brunet w czarnej sukmanie z czerwonymi obszyciami. Przy portrecie Jadwigi Mikołajczykówny - Marta Konarska - blondynka w kolorowej chuście.
Czarna plansza na niej napis: www.teatrwkrakowie.pl
wideo Łukasz Kurek
Pierwszy to Dyrektor Krzysztof Głuchowski w luźnym czarnym golfie, na który ma nałożone dwa sznury czarnych i czerwonych korali. Na środku pracowni Dominika Bednarczyk, blondynka w czerwonej chuście narzuconej na czarny sweter. Po niej wysoki Antoni Milancej w czarnym ubraniu. W tyle pracowni ubrana cała na czarno Dorota Godzic-Banaś. Na lewo Mateusz Janicki w czarnym golfie. Na tle ciemnoniebieskiej ściany Karolina Kazoń, blondynka w asymetrycznym, czarnym topie, odsłaniającym aktorce lewe ramię . W głębi brodaty okularnik, Jerzy Światłoń w czarnym golfie i szarych spodniach. Po nim jasnowłosa Karolina Kamińska w czarnym golfie. Następnie Rafał Dziwisz w czarnym blezerze, stoi z założonymi rękami. Za nim Julia Latosińska, brunetka w czarnej bluzce, na którą zarzuciła rozpięty gorset krakowski. Przy drzwiach pracowni Antoni Sztaba, blondyn w czarnej sukmanie. Film kończy Dyrektor Krzysztof Głuchowski na środku Szafirowej Pracowni.
Czarna plansza na niej napis: www.teatrwkrakowie.pl
Zdjęcia ze spektaklu
fot. Bartek Barczyk
Sesja zdjęciowa
fot. Bartek Barczyk
_1_original.jpg)
