Romeo i Julia

Trailer jest opisem spektaklu „Romeo i Julia” w polskim języku migowym. Kobieta stoi na scenie, za nią rzędy szarych foteli widowni. Ma około dwudziestu kilku lat. Jej sylwetka widoczna jest od bioder w górę. Kobieta ma długie blond włosy spięte z tyłu głowy. Włosy spływają luźno z lewego ramienia. Kobieta nosi okulary korekcyjne w czerwonych oprawkach. Ubrana jest w szarą prostą koszulkę z długimi rękawami i ciemne jeansy. Kobieta miga opis spektaklu zwrócona do nas, zapis tekstu pojawi się symultanicznie na dole ekranu: „Miłość, która rodzi się i rozwija w cieniu śmierci, czyli klasyczna rozbudowana opowieść o uczuciu- tym razem zminimalizowana do formy z udziałem czworga aktorów: dwóch Julii i dwóch Romeów.

Jak się dzisiaj zakochujemy? Jakie ponosimy ofiary i jak umieramy z powodu miłości? Przedstawienie stanowi próbę interpretacji mitu romantycznej miłości w kontekście pytań o współczesną kondycję człowieka i gotowości jednostki do kochania. To zaś prowadzi do rozważań: czy prawdziwa miłość jest możliwa bez ofiar? Albo czy miłość, która wymaga ofiary może być prawdziwa?

Spektakl oparty na przekładzie Wiktorii Rosickiej z 1892 roku powstanie i będzie posługiwał się jednocześnie polskim językiem fonicznym, polskim językiem migowym oraz zawsze dostępnymi napisami w języku polskim. Zatem twórcy dążą do realizacji przedstawienia uniwersalnego, niewymagającego dodatkowego tłumaczenia na polski język migowy, zawsze dostępnego dla widzów z niepełnosprawnością słuchu i słyszących.

Spektakl tworzą osoby głuche i słyszące.

W trailerze czworo młodych artystów zaprasza nas na spektakl Romeo i Julia. Dominika i Rafał mówią w polskim języku migowym, Karol i Marta wypowiadają się w polskimi języku fonicznym. Marta ma około dwudziestu kilku lat. Ma rozpuszczone jasne włosy do ramion. Ubrana jest w ciemnoszary T-shirt i jasnoniebieskie jeansy. Dominika to około dwudziestokilkuletnia blondynka. Nosi długie rozpuszczone blond włosy za ramiona. Ubrana jest we flanelową koszulę w czarno-niebieską kratę i czarne spodnie. Karol to trzydziestoletni mężczyzna. Ma krótkie brązowe włosy. Ubrany jest w kremową bluzę i jasne luźne spodnie. Rafał to około trzydziestoletni mężczyzna. Ma krótkie brązowe włosy z grzywką. Nosi bluzę w odcieniach zieleni, z czerwonymi poziomymi pasami na rękawach i w czarne spodnie. Wszyscy stoją na tle czarnej ściany. Zwracają się do nas. Na czarnym tle pojawia się napis: Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Marta stoi na wprost nas i mówi: „Cześć, nazywam się Marta Mazurek i gram Julię. Dominika miga do nas w szybkim tempie. Jej ruchy są energiczne. „Nie, to ja gram Julię i nazywam się Dominika Kozłowska”. Karol mówi: „Ej, słuchajcie, mi się wydaje, że wy obie gracie Julię”. Marta: „No dobra, a ty?” Karol: „Ja jestem Karol Kubasiewicz i gram Romea. Tak jak on.” Wskazuje dłonią przed siebie. Dominika miga: „A to kto?” Rafał miga: „Rafał Bołdys, też gram Romea. Chcecie wiedzieć o co w tym wszystkim chodzi?” Wszyscy stoją w rzędzie naprzeciwko nas. Marta mówi, Dominika równocześnie z nią miga ten sam tekst: „Przyjdźcie na spektakl Romeo i Julia 11, 12, 13 czerwca o godzinie 19. Karol mówi, Rafał równocześnie z nim miga: „Do teatru Słowackiego w Krakowie na scenę MOS na ulicę Rajską 12. Zapraszamy i do zobaczenia.” Na czarnym tle napis: teatrwkrakowie.pl. Na białym tle logo: Fundusze Europejskie, wiedza, edukacja,rozwój, Rzeczpospolita Polska, Unia Europejska, Europejski Fundusz Społeczny. Na dole napis: „Spektakle są realizowane w ramach przedsięwzięcia grantowego„Dostępny Teatr imienia Juliusza Słowackiego- poprawa dostępności kulturalnej Teatru” finansowanego z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z grantu „ Kultura bez barier” w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014- 2020.”

Trailer składa się ze zmontowanych krótkich fragmentów spektaklu. W przedstawieniu występuje czworo aktorów w wieku około trzydziestu lat. To dwie kobiety i dwóch mężczyzn. Wszyscy są szczupłej budowy ciała. Obie kobiety grają postać Julii, a mężczyźni postać Romea. Jedna para bohaterów posługuje  się w spektaklu polskim językiem migowym, druga polskim językiem fonicznym. W części scen bohaterowie ubrani są kostiumy, których elementy nawiązują do epoki renesansu. Suknie mają bufiaste rękawy i sztywne marszczone kołnierze. W innych mają na sobie proste dopasowane koszulki z długim rękawem, w kolorze jasnego brązu- cielistym i krótkie spodenki. Kobiety mają długie rozpuszczone włosy za ramiona w kolorze ciemnego blondu. Część włosów zapleciona jest w cienkie warkoczyki. Z ciemności wyłaniają się biegnące postaci czwórki bohaterów. Scenę spowija gęsty dym. Mocne snopy światła przecinają dym w różnych kierunkach. Pojawia się napis: Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. W półmroku mężczyzna i kobieta obejmują się. Na scenie stoi duże białe łóżko. Aktorzy wbiegają na nie, a następnie zeskakują. Julia i Romeo tulą się do siebie. Julia wykonuje gest rękoma jakby wbijała sobie nóż w brzuch. Romeo odsuwa się od niej. Bohaterowie biegają wokół łóżka. Stoją bokiem do nas, naprzeciw reflektora. Unoszą ręce na wysokość twarzy jakby osłaniali sobie oczy od światła. Rozkładają szeroko ramiona. Wbiegają na łóżko. Stoją w szeregu patrząc przed siebie. Łapią się za ręce.  Wykonują gwałtowne ruchy tułowiem i ramionami. Opierają się o ścianę w pozycjach jakby leżeli na podłodze. Przyciągają się wzajemnie ramionami. Stoją w szeregu naprzeciwko nas. Na ekranie czarny napis: „Romeo i Julia”. Na białym tle od lewej kolejno loga:  Fundusze Europejskie-Wiedza, edukacja, rozwój, Rzeczpospolita Polska, Unia Europejska-Europejski Fundusz Społeczny. Napis: Spektakle zrealizowane są w ramach przedsięwzięcia grantowego „Dostępny Teatr im. J. Słowackiego-poprawa dostępności oferty kulturalnej teatru” z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z grantu „Kultura bez barier” w ramach działania 4.3 Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój 2014-2020.

Sala dużej sceny Teatru Słowackiego. Dominika i Regina stoją na wprost nas miedzy rzędami czerwonych krzeseł widowni. Dominika to brunetka z długimi rozpuszczonymi włosami. Ma zieloną bluzkę i bluzę w kwiaty. Regina to blondynka w okularach korekcyjnych z rozpuszczonymi włosami do ramion. Jest ubrana w czarną koszule w geometryczne białe wzory. Na dole wideo wyświetlają się napisy z wypowiedzią Dominiki i Reginy.

Reportaż ze spektaklu „ Romeo i Julia” składa się z wywiadów przeplatanych fragmentami prób i spektaklu. W spektaklu występuje czworo młodych aktorów. Dominika i Rafał wypowiadają się w polskim języku migowym, Marta i Karol w polskim języku fonicznym. Pojawia się napis: „Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie” Fragment próby na spali prób. Od lewej strony oparci o ścianę stoją: Dominika i Rafał, dalej Marta i Karol. Obie pary poruszają się przytuleni jak w tańcu. Uśmiechnięta Marta patrzy na Karola, wyciąga do niego ręce. Rafał przytula się do Dominiki, która szeroko rozkłada ramiona. Karol i Marta trzymają się za wysoko uniesione ręce i obracają wokół własnej osi. Karol uśmiecha się. Dominika stoi, za nią rzędy szarych foteli widowni. Z jej prawej strony napis: „Dominika Kozłowska, Julia”. Miga: „Komunikacja pomiędzy słyszącymi i Głuchymi jest jak najbardziej możliwa. Fajnie jest się wymieniać doświadczeniami. Jest to szansa na rozwój, bo np. słyszący uczą się świata Głuchych i odwrotnie, Głusi również uczą się świata słyszących. Dzięki temu słyszący i Głusi mogą się zintegrować i wychodzi z tego super współpraca.” Marta stoi we fłaje sceny Małopolskiego Ogrodu Sztuk czyli MOSu. Mówi. W trakcie jej wypowiedzi pojawiają się fragmenty prób. Aktorzy czytają wspólnie scenariusz, uśmiechają się, rozmawiają. Przed budynkiem MOSu. Karol mówi. Wnętrze teatru. Dominika miga: „Fajne jest to że Karol i Marta znają język migowy. Było dużo humoru, radości i zabawy. Było przyjemnie. Dało mi to dużo frajdy. To bardzo fajni ludzie”. Następuje sekwencja krótkich fragmentów scen. Ruchy bohaterów są dynamiczne i pełne energii. Aktorzy wbiegają na łóżko, biegną, kręcą łóżkiem, wygłaszają i migają dialogi. Przed budynkiem sceny MOS. Rafał miga: „Najtrudniejszą sceną dla mnie była ta, w której we czwórkę musimy zsynchronizować ruch, oraz wyrażać emocje, które oznaczają ryzyko życia i śmierci. Za to najłatwiejsza sceną jest scena balkonowa, albo oglądanie dziewczyn. Wtedy czuję się luźno i spokojnie. Zapraszam na dwujęzyczny spektakl „Romeo i Julia”. Warto przyjść. Zapraszamy!”. Fłaje Małopolskiego Ogrodu Sztuk. Marta mówi: „ Zapraszam na spektakl „Romeo i Julia, w dwóch językach, w pełnej dostępności, w teatrze Słowackiego w Krakowie .” Sekwencja krótkich scen spektaklu. W końcowej aktorzy stoją w rzędzie, przodem do nas. Nad ich głowami pojawia się czarny napis „Romeo i Julia”. Na białym tle logo: Fundusze Europejskie, Wiedza, Edukacja, Rozwój, Rzeczpospolita Polska, Unia Europejska, Europejski Fundusz Społeczny.  Pod spodem napis: „spektakle realizowane są w ramach przedsięwzięcia grantowego „Dostępny Teatr imienia Juliusza Słowackiego- poprawa dostępności oferty kulturalnej Teatru” finansowanego z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z grantu „Kultura bez barier” w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój”.