Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego - Premiera spektaklu "Wyspa"

Premiera spektaklu "Wyspa"

16.03.2026

13 marca na Scenie Dom Machin odbyła się premiera spektaklu 'Wyspa' w reżyserii Eugenii Balakirevy.

Zanim zaleje się terytorium, trzeba je najpierw oczyścić. Drzewa zostają wycięte, cmentarze zdezynfekowane, kamienne budynki przeniesione, a drewniane chałupy spalone. To najbardziej efektowny sposób na pozbycie się drewnianych chałup – spalenie ich z całym dobytkiem, z wszystkimi meblami, obrusami, ikonami i wspomnieniami, tak żeby nic nie mogło przeszkodzić w budowaniu nowej przyszłości. Być może podchodząca pod próg naszych domów woda jest znakiem przyszłości, która nadchodzi. Być może po zalaniu zostanie zaledwie skrawek lądu, otoczony ze wszystkich stron wodą. Wyspa. Do jednego z tysiąca takich miejsc, które zniknęły z mapy w imię wielkiej idei i postępu, trafia przybysz. Tak rozpoczyna się opowieść o wsi i o tożsamości. O mieszkańcach, którzy muszą opuścić swoje domy, by zrobić miejsce zbiornikowi wodnemu, oraz o tym, co po nich pozostaje. Przybysz zbiera ślady przeszłości, spisuje tradycje i pieśni ludowe. Niestety trafia do miejsca, w którym nikt już nie śpiewa. Wyspa jest tym, co pozostaje po katastrofie.

Dziękujemy za Państwa obecność w tym dniu.

Zachęcamy do zapoznania się z relacją fotograficzną z premiery.

fot. Bartek Barczyk, Joanna Siwiec

Relacja z premiery

wideo: Łukasz Kurek

Trailer składa się z urywków wieczoru premierowego. Szklane drzwi wejściowe budynku Domu Machin. Wchodzą przez nie widzowie. Na tym tle białe napisy. W prawym górnym rogu logo teatru - głowa mitycznej meduzy z wężami zamiast włosów, wytrzeszczonymi oczami i wystawionym językiem. Poniżej: Wyspa, tekst i reżyseria Eugenia Balakireva, premiera: 13 marca 2026. Na środku biały napis Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie, scena Dom Machin. Czarny hol Domu machin. Goście rozmawiają, witają się, śmieją. Czarna sala z kilkoma rzędami krzeseł bokiem do nas. Widzowie zajmują miejsca. Przed nami na ciemnoszarej scenie trzy aktorki i dwóch aktorów. Kłaniają się. Na scenę wchodzą twórcy i osoby z obsługi widowni z kwiatami w rękach. Widzowie podnoszą się do oklasków na stojąco. Kulisy. Goście przytulają aktorów i twórców, dziękują, uśmiechają się. Dyrekcja teatru, aktorzy i twórcy siedzą na czarnych schodach przodem do nas. Część z bukietami kwiatów. Ustawiają się do pamiątkowego zdjęcia. Wnętrze kawiarni teatralnej. Białe ściany z łukami. W głębi bar z półkami wypełnionymi różnorodnymi butelkami alkoholu. Półmrok. Przemawia dyrektor Krzysztof Głuchowski. Siwy brunet w średnim wieku z włosami do połowy szyi. Ubrany w ciemnoszarą koszulę, czarną skórzaną kurtkę do połowy uda i czarne spodnie. Na dłoniach liczne sygnety. Podchodzi do niego reżyserka Eugenia Balakireva. Młoda brunetka z włosami do połowy szyi i okularach korekcyjnych w czarnych oprawkach. Ubrana w biało-brązową koszulę, czarną skórzaną kurtkę i czarne spodnie. Goście klaszczą. Część z nich ma w dłoniach kieliszki z winem. Z bliska ekran telefonu nagrywającego wydarzenie. Dyrektor wywołuje kolejnych twórców spektaklu. Oklaski. Wywołuje aktorki i aktorów spektaklu ubranych w prywatne, eleganckie stroje. Oklaski. Przytulenia, uśmiechy, podziękowania. Na tym tle napisy z początku.

Widownia w sali teatralnej, Domu Machin Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie, wypełniona różnorodną publicznością siedzącą w rzędach. Na zdjęciu widać osoby w różnym wieku, ubrane od eleganckich garniturów i sukienek po bardziej swobodne stylizacje. Część widzów rozmawia ze sobą, inni patrzą w stronę sceny. Oświetlenie jest punktowe i kontrastowe. Twarze widzów oświetlone są ciepłym światłem reflektorów, podczas gdy tło pozostaje w półmroku. Atmosfera sugeruje oczekiwanie na rozpoczęcie wydarzenia.

Trzy kobiety stoją razem we foyer (czytaj fłaje) Domu Machin teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie obejmując się i pozując do zdjęcia. Po lewej stronie znajduje się zastępczyni dyrektora ds. wizerunku i komunikacji, Edyta Sotowska-Śmiłek, w dużych okularach, ubrana w intensywnie różową bluzkę z wiązaniem przy szyi oraz czarną, lekko połyskującą spódnicę. W środku stoi Monika Stolarska, reżyserka świateł o krótkich, jasnobrązowych włosach, w czarnej sukience zapinanej na guziki i szarym, wzorzystym kardiganie, z delikatnym naszyjnikiem na szyi. Po prawej stronie widoczna jest młodsza kobieta – reżyserka spektaklu Eugenia Balakireva, w okularach, z krótkimi, ciemnymi włosami, ubrana w wzorzystą koszulę i czarną skórzaną kurtkę. Wszystkie trzy uśmiechają się w stronę aparatu.

Grupa kilku osób stoi razem we foyer (czytaj fłaje) teatru, prowadząc swobodną rozmowę. W centrum znajdują się dwie kobiety, aktorka Iwona Budner z długimi, ciemnymi włosami, ubrana w czarną marynarkę i wzorzystą bluzkę, trzymająca w dłoni zaproszenie, druga kobieta to dziennikarka Joanna Lichocka z krótszymi, jasnymi włosami, w ciemnym stroju, z delikatnym naszyjnikiem i czerwonym portfelem lub etui w ręku. Obok nich stoją mężczyźni, po lewej stronie częściowo widoczny Jakub Roszkowski, zastępca dyrektora do spraw programowych. Po prawej widoczny jest dyrektor Krzysztof Głuchowski z siwymi włosami i zarostem, ubrany elegancko. Oświetlenie jest ciepłe i punktowe, a tło pozostaje lekko rozmyte.

Jakub Roszkowski stoi w półprofilu, odwrócony lekko przez ramię w stronę aparatu. Ma krótkie, ciemne włosy, zarost oraz okulary w cienkich, drewnianych oprawkach. Ubrany jest w czarną, minimalistyczną marynarkę lub kurtkę. Jego wyraz twarzy jest spokojny i skupiony. Tło jest rozmyte, z widocznymi sylwetkami innych osób oraz ciepłym, miękkim oświetleniem.

Foyer (czytaj fłaje) Domu Machin teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Młoda kobieta o jasnych, blond włosach sięgających ramion stoi w półprofilu i spogląda w bok z lekkim uśmiechem. Na głowie ma czarną opaskę, a w uszach niewielkie, złote kolczyki. Ubrana jest w czarną, pikowaną kurtkę, przez ramię przewieszoną ma torebkę na cienkim pasku. Tło jest rozmyte, z widocznymi sylwetkami innych osób i ciepłym oświetleniem.

Foyer (czytaj fłaje) Domu Machin teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Mężczyzna w średnim wieku, ubrany w ciemny garnitur, białą koszulę i czerwono-granatowy krawat w paski, siedzi na krześle i patrzy w telefon, trzymając go w dłoniach. Ma krótkie włosy z wyraźnymi zakolami oraz okulary. Postać znajduje się na drugim planie, częściowo otoczona rozmytymi sylwetkami innych osób na pierwszym planie. Tło jest ciemne, a oświetlenie punktowe.

Foyer (czytaj fłaje) Domu Machin teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Dyrektor Krzysztof Głuchowski oraz zastępca dyrektora Roman Krzysztofik stoją obok siebie podczas wydarzenia. Krzysztof Głuchowski, z siwymi włosami i brodą, ubrany jest w czarną, skórzaną kurtkę i koszulę, odwrócony lekko bokiem w trakcie rozmowy. Obok niego Roman Krzysztofik, z krótkimi siwymi włosami i okularami, ma na sobie czarną marynarkę i ciemną koszulę, patrząc w stronę aparatu z lekkim uśmiechem. Tło jest rozmyte, z widocznymi sylwetkami innych osób i punktowym oświetleniem.

Na widowni Domu Machin Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie siedzą obok siebie m.in. Roman Krzysztofik oraz Edyta Sotowska-Śmiłek podczas wydarzenia w teatrze. Edyta Sotowska-Śmiłek, w okularach, ubrana jest w intensywnie różową bluzkę z wiązaniem przy szyi i patrzy w dół, trzymając dłonie na kolanach. Obok niej Roman Krzysztofik, z siwymi włosami i okularami, ma na sobie czarną marynarkę i ciemną koszulę, siedząc w spokojnej, skupionej pozie. Wokół nich widoczni są inni uczestnicy wydarzenia, a ciepłe, punktowe oświetlenie.

Obsada spektaklu „Wyspa” oraz jego realizatorzy stoją w rzędzie na scenie, zwróceni w stronę widowni i przyjmujący oklaski po zakończeniu przedstawienia. W rękach trzymają kolorowe bukiety kwiatów, a część z nich lekko się kłania, dziękując publiczności. Po lewej stronie zgromadzona widownia stoi i bije brawo. Scenografia jest oszczędna i surowa, na środku znajduje się proste, metalowe łóżko, a podłoga pokryta jest ciemną wykładziną, pokrytą żwirem. Tło stanowi minimalistyczna, ciemna ściana. Nad sceną widoczne są reflektory, których światło skupia się na aktorach.

Obsada spektaklu „Wyspa” wraz z realizatorami stoi w rzędzie na scenie, zwrócona w stronę publiczności i przyjmująca oklaski po zakończeniu przedstawienia. Część osób trzyma w rękach bukiety kwiatów, inni klaszczą lub lekko się kłaniają. Po lewej stronie widownia stoi i bije brawo, a w pierwszym planie widać sylwetki widzów obserwujących finał. Scena utrzymana jest w ciemnej, minimalistycznej estetyce, z tyłu widoczne są surowe ściany i duże, geometryczne otwory scenograficzne, a światło reflektorów skupia się na stojących w szeregu twórcach.

Aktor Krzysztof Zarzecki siedzi w półmroku we foyer (czytaj fłaje) Domu Machin Teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie, pochylony do przodu w zamyślonej, skupionej pozie. Opiera przedramiona na kolanach, a jego sylwetkę oświetla chłodne, turkusowo-niebieskie światło, które wydobywa kontury postaci i fragmenty industrialnego wnętrza. Niebieska poświata rozlewa się po podłodze i elementach wyposażenia.

Na scenie stoi pięcioro artystów po zakończeniu premierowego spektaklu "Wyspa". Aktorzy są zwróceni w stronę publiczności i przyjmują oklaski. Od lewej: Marta Konarska, Bożena Adamek i Wanda Skorny, wszystkie trzymają bukiety kwiatów i lekko się kłaniają, obok nich Karol Kubasiewicz z białymi tulipanami oraz Krzysztof Zarzecki, który klaszcze. Aktorzy ubrani są w kostiumy sceniczne utrzymane w stonowanej kolorystyce, a minimalistyczna, ciemna scenografia stanowi tło dla finałowego ukłonu.

Marta Konarska i Wanda Skorny w ciepłym, złotym świetle kulis teatru – Bożena Adamek trzyma bukiet kwiatów i z uśmiechem przyjmuje gratulacje, gdy pochylający się zastępca dyrektora Roman Krzysztofik składa jej pocałunek w policzek. Obok Wanda Skorny, również z kwiatami w rękach, uśmiecha się delikatnie, stojąc w półcieniu.

Dwie postacie uchwycone w półmroku kulis. Na pierwszym planie sylwetka mężczyzny o kręconych włosach, podświetlona od tyłu intensywnym, złotym światłem, które tworzy efekt kontrastu i lekkiej poświaty wokół głowy. W tle druga osoba, częściowo widoczna, oświetlona chłodnym, niebieskim światłem. Industrialna przestrzeń i mieszanka barw, ciepłej i zimnej.

Grupowe zdjęcie na scenie Domu Machin Teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie, dyrektorzy, pracownicy teatru, realizatorzy, twórcy oraz obsada spektaklu "Wyspa" pozują razem po przedstawieniu. Część osób siedzi na schodach sceny, inni stoją za nim, trzymają w rękach bukiety kwiatów. Na twarzach widać uśmiechy i atmosferę satysfakcji po zakończonym wydarzeniu. W tle surowa, teatralna scenografia.

Marta Konarska, ubrana w prostą, szarą, sceniczną suknię, trzyma w rękach bukiet kwiatów i z ciepłym uśmiechem rozmawia z reżyserką spektaklu Eugenią Balakirevą. Balakireva ma na sobie wzorzystą koszulę w stonowanych kolorach, okulary i związane włosy, a jej wyraz twarzy jest skupiony i wzruszony. Obok nich stoi młody mężczyzna w niebieskiej, dżinsowej koszuli i ciemnych spodniach, lekko pochylony, z życzliwym uśmiechem, włączający się w rozmowę. Całość rozgrywa się na scenie w ciepłym, teatralnym świetle.

Goście zgromadzeni w kawiarni teatralnej przy gmachu głównym Teatru imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie stoją w niewielkiej, eleganckiej przestrzeni o jasnych ścianach i miękkim, ciepłym oświetleniu. Wśród nich kobiety i mężczyźni w wieczorowych, stonowanych stylizacjach, czerniach, beżach i akcentach koloru, rozmawiają i trzymają kieliszki wina. Na pierwszym planie widać osoby w półprofilu, w tle skupiona grupa słuchająca wydarzenia.

Aktor Karol Kubasiewicz, Marta Konarska oraz zastępca dyrektora Roman Krzysztofik siedzą w teatralnej kawiarni. Po lewej Karol Kubasiewicz, młody mężczyzna o kręconych włosach i lekkim zaroście, ubrany w wyrazisty, niebieski sweter w czarne i żółte wzory, siedzi lekko odwrócony i patrzy w bok. W centrum Bożena Adamek, elegancka kobieta o jasnych, falujących włosach do ramion, w brązowej marynarce, siedzi z wyprostowaną sylwetką i spogląda w stronę aparatu z delikatnym uśmiechem, trzymając kieliszek białego wina. Po prawej Roman Krzysztofik, starszy mężczyzna w okularach, ubrany w czarną marynarkę, siedzi nieco bokiem, trzymając kieliszek wina i obserwując wydarzenie poza kadrem. W tle widoczne są plakaty teatralne i jasne wnętrze kawiarni.

Trzy osoby stoją blisko siebie w jasnym wnętrzu kawiarni teatralnej i robią sobie wspólne zdjęcie telefonem. Na pierwszym planie kierowniczka działu promocji i marketingu, z włosami związanymi w kok, ubrana we wzorzystą bluzkę, trzyma smartfon wyciągnięty przed siebie i patrzy w ekran z lekkim uśmiechem. Tuż za nią stoi Kinga Kowalska, kierowniczka działu kreacji wizerunku, kobieta o falowanych, ciemnych włosach, pochylająca się, by zmieścić się w kadrze. Po lewej stronie znajduje się Łukasz Bułas, kierownik działu technicznego, ubrany w ciemną koszulę, spoglądający w stronę telefonu. Wszyscy wspólnie pozują do zdjęcia, tworząc swobodną, koleżeńską atmosferę.

Dyrektor Krzysztof Głuchowski i reżyserka Eugenia Balakireva stoją razem w teatralnej kawiarni. Dyrektor Głuchowski, wysoki mężczyzna o siwiejących włosach i krótkiej brodzie, ubrany w skórzaną marynarkę i wzorzystą koszulę, obejmuje Eugeniię Balakirevę ramieniem. Eugenia Balakireva, młoda kobieta w okularach, z ciemnymi włosami, ubrana w wzorzystą koszulę i czarną kurtkę, stoi blisko niego i lekko się uśmiecha. W tle widoczny jest bar z podświetlonymi półkami i butelkami.

Grupa osób zgromadzona w jasnym wnętrzu kawiarni teatralnej stoi blisko siebie i bije brawo. Wśród nich są kobiety i mężczyźni w eleganckich, wieczorowych i półformalnych strojach, część trzyma kieliszki z winem. Na pierwszym planie widać mężczyznę w czarnej koszuli klaszczącego przy ścianie oraz obok niego młodszego mężczyznę w jasnej koszuli i ciemnej kurtce. W głębi stoją kolejne osoby, w tym starsza kobieta w czarnej koronkowej bluzce oraz kobieta w intensywnie różowej bluzce i okularach, uśmiechająca się i trzymając kieliszek.

Grupa osób zgromadzona w jasnym korytarzu kawiarni teatralnej słucha przemówienia i bije brawo. Po lewej stronie stoi dyrektor Krzysztof Głuchowski, mężczyzna o siwych włosach i brodzie, ubrany w skórzaną marynarkę, trzymający kartki i gestykulujący podczas mówienia. Wokół niego stoją uczestnicy spotkania, kobiety i mężczyźni w eleganckich i półformalnych strojach, część z nich klaszcze, inni uważnie słuchają. Na środku wyróżnia się mężczyzna w jasnym garniturze, trzymający kieliszek, a po prawej stronie stoi mężczyzna w kolorowej kurtce i okularach.

Pięć osób stoi obok siebie przy ścianie w przestrzeni kawiarni teatralnej, oświetlone ciepłym i lekko niebieskawym światłem. Od lewej: Krzysztof Zarzecki, ubrany na czarno, stoi swobodnie z rękami przy sobie, obok Karol Kubasiewicz w charakterystycznym niebieskim swetrze w czarne i żółte wzory i jasnym T-shircie, unosi rękę w geście poprawiania włosów. Dalej Wanda Skorny, o kręconych włosach, w ciemnym stroju, patrzy przed siebie z poważnym wyrazem twarzy. Obok Bożena Adamek, w czarnej koronkowej bluzce, trzyma w rękach fioletowe pudełko i spogląda lekko w bok. Po prawej stronie stoi Marta Konarska, w brązowej koszuli, z delikatnym uśmiechem. Wszyscy obserwują wydarzenie odbywające się poza kadrem.

Bożena Adamek wręcza prezent reżyserce spektaklu Eugenii Balakirevej w kawiarni teatralnej. Obie stoją naprzeciw siebie i uśmiechają się, Bożena Adamek, ubrana na czarno, podaje niebieską torbę prezentową, a Balakireva, w okularach i czarnej skórzanej kurtce, zagląda do środka. Wokół nich zgromadzona jest grupa osób, aktorzy, twórcy i współpracownicy, którzy biją brawo i obserwują moment wręczenia. W tle widać bar z podświetlonymi półkami i butelkami, a część gości trzyma kieliszki z winem.

Zapisz się do newslettera Teatru!

Newsletter

Premiera spektaklu "Wyspa"

Relacja z premiery

Zapisz się
do newslettera Teatru!