EN
image/svg+xml
Projekt: Victor Soma © Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie

Labirynt zwany Wyspiański

    • MOS Małopolski Ogród Sztuki - Scena MOS
    • Wstęp wolny na podstawie wejściówek (do odbioru w Teatrze).

    To niepowtarzalna okazja zagubienia się lub odnalezienia w labiryncie  teatralnym w przestrzeni Sceny MOS, mieszczącej się przy ulicy Rajskiej 12. Kilkugodzinny escape room, w którym zetkniemy się z wyobraźnią Wyspiańskiego odczytanego głównie przez kobiety.

    Magdalena Miklasz, Małgorzata Warsicka z dramaturżką Sandrą Szwarc, Ewa Rucińska, Joanna Zdrada, Renata Piotrowska-Auffret i Radosław Stępień. Splot tematów i energii: muzycznością „Legendy” Wyspiańskiego zajmie się Małgorzata Warsicka z Sandrą Szwarc (foyer w budynku głównym Teatru), wrażliwość Wyspiańskiego na sprawy kobiece pokaże Joanna Zdrada w „Wyzwalaniu kobiecości czyli Wyspiańskiego legenda o Wandzie i jej siostrach”, o tym kim jest współczesny Konrad z „Wyzwolenia” postara się opowiedzieć Ewa Rucińska, a jedyny w gronie pań reżyser, Radosław Stępień, poszuka dylematów dzisiejszego młodego Hamleta. 

    Choreografkę Renatę Piotrowską-Auffret interesuje natomiast cielesność artysty, którego umysł pokonywał słabości i chorobę ciała. Inspiracją będą teksty dramatów, listy do przyjaciół, obrazy, a także wrażliwość muzyczna artysty. Wiemy, jak totalnym był twórcą  i jak trudno zamknąć go w akademickim dyskursie, dlatego razem z artystami spróbujemy odkryć „nowe ciało” Wyspiańskiego, poszukać energii bliższej emocji i rytmu niż retoryce.

    Wydarzenie odbędzie się 10 i 11 listopada na Scenie MOS oraz w foyer Teatru (główny budynek).

    __________

    1. WANDA
    Projekt w reżyserii Małgorzaty Warsickiej z tekstem Sandry Schwarz i muzyką Karola Nepelskiego.

    Punktem wyjścia naszej części projektu jest „Legenda” Stanisława Wyspiańskiego. Jest to pierwszy utwór dramatyczny młodego malarza-rysownika, w dodatku pomyślany nie jako zwyczajny tekst sceniczny, ale libretto operowe. Już w tym wczesnym dziele z łatwością dostrzec można szalony rozmach inscenizacyjny (część scen młody Wyspiański postanowił umieścić pod wodą), wielość metafor i symboli, a także co znamienne, specyficzne połączenie świata realnego z planem metafizycznym. Nie było by „Legendy” gdyby podczas podróży do Monachium, Wyspiański nie odkrył oper Wagnera. Inspirowany nowatorską koncepcją syntezy sztuk, malarz decyduje się poszerzyć swoją ścieżkę artystyczną i zacząć pisać dla teatru. Rozpoczyna się więc transformacja Wyspiańskiego-malarza w Wyspiańskiego-dramatopisarza.

    Tekst: Sandra Szwarc/Stanisław Wyspiański
    Reżyseria: Małgorzata Warsicka
    Muzyka: Karol Nepelski
    Produkcja: Bartek Jelonek
    Inspicjent: Anna Wójcicka

    Obsada:
    Hanna Klepacka – pianistka (gościnnie)
    Anna Paruszyńska
    Marcin Kalisz
    Tadeusz Zięba

    __________


    2. PATRZĘ, PATRZĘ, PATRZĘ...
    Projekt w reżyserii Magdaleny Miklasz

    Czy wpatrując się wystarczająco głęboko w obraz, dostrzeżesz w nim człowieka?

    Łącząc performance, wykład i dziennikarskie śledztwo, wyruszamy w mistyczną podróż, która zaczyna się na zakurzonym korytarzu krakowskiego muzeum i wiedzie przez meandry historii miasta i sztuki. W spektaklu przywołujemy duchy przeszłości i poszukujemy odpowiedzi na pytania o tymczasowość sztuki i natchnienia – czy dzieło żyje, dopóki żyje jego twórca? Czym są obrazy, z których ulatuje… dusza?

    Na moment odkładamy podręcznik malarstwa oraz karnet do muzeum i w podziemiach Małopolskiego Ogrodu Sztuki, z pomocą pożółkłych listów i zaschniętej niebieskiej farby, postaramy się dotrzeć do tego, o czym nie wspominają książki i odczytać ukrytą w obrazach wiadomość.

    Kim tak naprawdę był Stanisław Wyspiański, w oderwaniu od swojej krakowskiej legendy? Co podpowiadał mu głos, który stał się natchnieniem do tworzenia?

    Patrzę, patrzę, patrzę to przede wszystkim spektakl o tym, co ulotne i ukryte; O wyblakłych płótnach i uśpionych demonach.

    Reżyseria: Magda Miklasz
    Koncepcja i scenografia: Magda Miklasz, Amadeusz Nosal
    Dramaturgia i wideo: Amadeusz Nosal
    Muzyka: Magda Miklasz i Marta Waldera
    Pomoc scenograficzna: Szymon Wierzchowski
    Produkcja: Bożena Sowa


    Obsada:
    Marta Waldera

    __________

    3. WYZWALANIE KOBIECOŚCI, CZYLI WYSPIAŃSKIEGO LEGENDA O WANDZIE I JEJ SIOSTRACH
    Projekt w reżyserii Joanny Zdrady

    Fragment dramatyczny „Królowa polskiej Korony" to także jeden z pierwszych tekstów dramatycznych Wyspiańskiego. Joannę Zdradę, reżyserkę spektaklu muzycznego „Wyzwalanie kobiecości czyli Wyspiańskiego legenda o Wandzie i jej siostrach" interesuje wrażliwość Wyspiańskiego na sprawy kobiece. Legenda o Wandzie, która nie chciała Niemca krąży w dziesiątkach odsłon jako jeden z mitów założycielskich kształtujących naszą narodową wyobraźnię. Znamiennym wydaje się, iż u jej podstaw leży niechęć wobec obcych, a tytułowa postać kobieca nosi znamiona desperatki, która rzuca się w odmęty Wisły. Wyspiański proponuje inny wariant tej opowieści. Wpisując swoją Wandę w poczet Wiślanek, Rusałek i Wiedźm zasiedlających muliste dno Wisły u podnóża krakowskiego grodu, snuje opowieść o wyzwalaniu kobiet. Wanda Wyspiańskiego przemawia głosem tych, które domagają się podmiotowości. Wywraca ustalony porządek. Z pokornej córy Kraka, staje się żarliwą Mater Polonia. Jej śmierć w Wiśle jest metaforą kobiecej ofiary za niezależność.

    Scenariusz: Joanna Zdrada, Jolanta Denejko
    Reżyseria, scenografia, kostiumy: Joanna Zdrada
    Muzyka: Martyna Biłogan
    Asystent scenografa i kostiumografa: Bernarda Ambroża-Urbanek
    Produkcja: Bożena Sowa
    Inspicjent: Bartłomiej Oskarbski

    Obsada:
    Pola Błasik - Wanda
    Agnieszka Judycka - Łopuch i Wiślanka, postać z tłumu
    Karolina Kazoń (Karolina Casogne) - Śmiech i Rusałka, postać z tłumu
    Marta Konarska - Matka
    Hanna Bieluszko - Żywia, Kosmiczna Królowa Matka i Stara Wanda
    Katarzyna Zawiślak-Dolny - Rudawianka, postać z tłumu
    Martyna Biłogan – Harfiarka, postać z tłumu
    Joanna Zdrada – głos króla Kraka

    __________


    4. IZOLATKA KONRADA
    Projekt w reżyserii Ewy Rucińskiej

    Co znaczy Wyzwolenie w czasach ”późnej polskości”?
    Czy w 2018, jako naród i społeczeństwo możemy powiedzieć o sobie: Wyzwoleni?

    Izolatka Konrada to projekt na pograniczu monodramu i performance’u. Widzowie zaproszeni są do wejścia w przestrzeń izolatki i do uczestnictwa w spotkaniu z Bohaterem (Bohaterką?). Spotkanie to, poza interaktywną formułą ma także symboliczny wymiar: wejścia w świat myśli, pytań i oskarżeń z Wyzwolenia. To zatem unikalna okazja do osobistej odpowiedzi na apele Konrada, możliwość dyskusji na żywo z tezami Wyspiańskiego i refleksji nad ich aktualnością.

    Grupowe wejście na seans w Izolatce o wyznaczonych godzinach. Czas trwania performance’u to około 30 minut w zależności od przebiegu i woli uczestników.

    Reżyseria: Ewa Rucińska
    Oprawa wizualna, kostium i rekwizyty: Stefania Chiarelli
    Produkcja: Izabella Oleś


    Obsada:
    Agnieszka Kościelniak

    __________


    5. WIEM, UWIELBIASZ ZWIĘDŁE KWIATY"
    Projekt w reżyserii Renaty Piotrowskiej - Auffet

    „Wiem, uwielbiasz zwiędłe kwiaty“

    Choroba Wyspiańskiego była tabu przez wiele lat. Tak jak jego relacja z żoną. Choroba towarzyszyła nieustannie ich związkowi. Była to relacja dwojga ludzi,oscylująca między życiem a śmiercią, między żywiołowym działaniem a uważnym patrzeniem. Jak Teosia zapisałaby wspomnienia o Wyspiańskim? Jak mówiłaby o jego ciele? Co uniwersalnego, dotyczącego nas współcześnie mogłoby być treścią zapisków? Fikcyjne wspomnienia Teosi o Stanisławie, jego ciele i chorobie są w spektaklu linią przewodnią. Teksty ściśle odwołują się do fragmentarycznej wiedzy, jaką dziś można posiadać o Wyspiańskich na podstawie świadectw rodziny, kolegów i lekarzy.

    „Wiem, uwielbiasz zwiędłe kwiaty“ to intymne spotkanie z Wyspiańskimi. Jest to praca z pogranicza performance’u i choreografii eksperymentalnej zestawiająca ciało Stanisława z ciałem Teosi, uwspółcześniona opowieść żony o mężu, podczas której tekst przeplata się z ruchem, a proces rozkładu i umierania ciała Wyspiańskiego z procesem więdnięcia kwiatu.


    Koncepcja, teksty, reżyseria, choreografia: Renata Piotrowska-Auffret
    Wykonanie i współpraca: Aleksandra Osowicz
    Muzyka: ludowa, Marcin Janus
    Kostium, scenografia, video: Katarzyna Fabińska
    Konsultacje merytoryczne: Monika Śliwińska
    Wsparcie merytoryczne i trening (polskie tańce tradycyjne): Piotr i Bogumiła Zgorzelscy
    Produkcja: Izabella Oleś


    __________


    6. HAMLET
    Projekt w reżyserii Radosława Stępnia

    "Prawdę nosząc w sobie, czyta się prawdę ludziom z lic.
    Hamlet jest prawdą, więc czyta kłamstwo z lic i sądzi.
    Szekspir ma ten dar, i aktorów stawia w roli sędziów".

    Postawmy aktorów w roli sędziów. Najważniejszy tekst o tym, co jest w Polsce do myślenia – "Hamlet" Wyspiańskiego – niech posłuży za zwierciadło, w którym przejrzymy się wszyscy, my – artyści, my – polska inteligencja, my – Kraków.
    Jacy okażemy się, kiedy spojrzymy na siebie oczami Hamleta – biednego chłopca z książką, ale i mściciela, „sługi prawdy”?

    Nie fabuła i intryga tragedii historyczno-satyryczno-sielankowo-tragicznej, ale SCENA DRAMATU, który współczesnym Szekspira otwierać miał oczy!

    Reżyseria: Radosław Stępień
    Dramaturgia: Konrad Hetel
    Wideo, projekcje, oprawa wizualna: Natan Berkowicz
    Muzyka: Nikodem Dybiński
    Produkcja: Izabella Oleś

    Obsada:
    Dominika Bednarczyk
    Mateusz Bieryt
    Karol Kubasiewicz
    Marcin Sianko

     

    Czytaj wszystko

    Labirynt zwany Wyspiański #1

    Labirynt zwany Wyspiański #2

    Informacje prasowe do pobrania

    Projekt zrealizowany ze środków Urzędu Miasta Krakowa oraz Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.