Zapisz się
do newslettera Teatru!

Bądź na bieżąco z naszym repertuarem, nowościami
i ofertami specjalnymi.

Newsletter

Wprowadź poprawny email
Dostępność EN
Przejdź do strony głównej Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego
Teatr w Krakowie im. J. Słowackiego
Przejdź do strony głównej MOS
MOS
Przejdź do strony głównej Dom Rzemiosł Teatralnych
Dom Rzemiosł Teatralnych
Wszystko
Home Spektakle

Szczeliny istnienia
Na podstawie eseju Jolanty Brach-Czainy

1h 45min (bez przerwy)

[...] nie można godzić się na rolę nieświadomego wyrobnika czynności egzystencjalnych. I w obronie własnej trzeba ścigać sens codzienności, jak przestępcę, który czyha z ukrycia.

Będziemy filozofować. Choć filozofowanie może się w tym wypadku wydać niewłaściwym słowem, ponieważ kojarzy się z głową, a tu chodzi o filozofowanie ciałem, filozofowanie o tym, czego i jak doświadczamy jako istoty cielesne. Jako istoty w ciałach kobiecych. Filozofowanie kojarzy się przeważnie z „wyżynami” ludzkiego (czytaj: męskiego) intelektu, i wielu wydaje się przeciwieństwem codziennej rutyny wypełnionej banalnymi czynnościami.

My zaś chcemy filozofować właśnie o tym, co zwyczajne, banalne, pospolite, o porządkowaniu, zabieganiu, krzątaniu się i troszczeniu. O codziennym wysiłku, który jest istotą naszej egzystencji. W tym będziemy szukać sensu i właściwości naszego ludzkiego-żeńskiego istnienia. W egzystencjalnym konkrecie przybierającym postać ścierki, owocu wiśni czy kawałka mięsa.
Naszą przewodniczką będzie kultowa dla polskich krytyczek i myślicielek feministycznych filozofka i pisarka – Jolanta Brach-Czaina, autorka niezwykłej książki, właściwie książeczki-eseju: wydanych po raz pierwszy w 1992 roku "Szczelin istnienia".

Obsada:
Dorota Godzic
Martyna Krzysztofik
Natalia Strzelecka
Anna Tomaszewska

 

Czytaj wszystko

Obsada:

Dorota Godzic
Martyna Krzysztofik
Natalia Strzelecka
Anna Tomaszewska

Trailer teatralny

Film składa się z kilku krótkich ujęć ze spektaklu. Podłoga i ściany scenografii są białe. Na tle białego ekranu cztery aktorki w różnym wieku rzędem idą w naszym kierunku. Podchodzą kolejno do nas. Mówią coś krótko i odchodzą. Ubrane są w białe stroje pielęgniarskie, składające się z bluzki z krótkim rękawem, spodni i sportowych butów. W dole ekranu napis białą czcionką: „Szczeliny Istnienia, na podstawie eseju Jolanty Brach- Czainy, reżyseria Iwona Kempa”. W białej przestrzeń scenografii cztery czarne krzesła ustawione w rzędzie. Za nimi trzy duże czarne piłki rehabilitacyjne. Cztery kobiety siedzą na krzesłach. Gwałtownym ruchem wstają, przesuwają rękoma po włosach i szybko siadają. Ich ruchy są symultaniczne. Trzy kobiety siedzą na krzesłach ustawionych w rzędzie. Na białych uniformach mają czarne fartuchy kuchenne. Na podłodze przed nimi stoją czarne kosze na śmieci z założonymi plastikowymi workami. Jedno z krzeseł jest puste. Z prawej strony wbiega aktorka. W rękach trzyma kosz na śmieci. Szybko siada na wolnym krześle i stawia kosz na ziemi. Starsza aktorka obiera nożem ziemniaka. Na rękach ma czarne gumowe rękawiczki. Tę samą czynność wykonuje młodsza aktorka. Cztery aktorki siedzą na krzesłach, symultanicznie wykonują gest podparcia głowy dłonią. Jedną z młodszych aktorek stoi składając dużą białą kołdrę. Starsza aktorka stoi przed czarnym stojakiem na pranie i wiesza na nim biały ręcznik. Z tyłu za nią stoi czarny wieszak na ubrania. Dwie młodsze aktorki klęczą. W rękach  mają  czarne szmaty. Wykonują  kolejno gest mycia podłogi. Aktorka w średnim wieku piłuje paznokcie. Ręce trzyma na wysokości twarzy. Coś mówi. Uśmiecha się. Trzy aktorki wykonują kolejno gest piłowania paznokci. Na ekranie napis białą czcionką: Teatr im. J. Słowackiego, sezon jubileuszowy, 130 lat. Czarna plansza, na niej biały napis: www.teatrwkrakowie.pl

Trailer filmowy

Film składa się z krótkich ujęć. Część z nich nakręcona została w parku, część w białej przestrzeni scenografii spektaklu. W filmie występują cztery aktorki w różnym wieku, ok. trzydziestu, czterdziestu, pięćdziesięciu i siedemdziesięciu lat. Aktorki ubrane są w białe laboratoryjne uniformy. Na nogach mają białe kalosze. Wczesna jesień, park. Aktorki wychodzą spomiędzy zielonych gałęzi krzewów. Niosą duże czarne, gumowe piłki rehabilitacyjne. Na ekranie napis białą czcionką: „Szczeliny Istnienia, na podstawie eseju Jolanty Brach- Czajny”. Park. Aktorki okrążają pień dużego drzewa, przetaczają wokół niego piłki. Podnoszą je do góry, siadają na nich. W kolejnym ujęciu aktorki mają na sobie przeźroczyste gogle laboratoryjne. Uśmiechają się, uciskają dłońmi piłkę jakby badały brzuch ciężarnej kobiety. Pusta biała przestrzeń sceny. Na stole przykrytym zielonym materiałem leży jedna z kobiet. Wzdłuż jej ciała siadają na krzesłach pozostałe trzy kobiety. Kolejno zbliżenia na ich twarze.W pustej białej przestrzeni sceny aktorki podnoszą piłki, obejmują je ramionami, trzymają między nogami. Duża zielona plansza trzymana przez jedną z aktorek. Widocznie są tylko jej dłonie i przedramiona w białym uniformie. Na tle planszy aktorki wykonują kolejno sekwencje gestów: kładzenia się, dotykania głowy rękoma, przyciskania dłoni do klatki piersiowej, podpierania głowy dłonią, wyciągania dłoni przed siebie. Cztery kobiety trzymają bochenek chleba. Uśmiechają się do niego. Podają go sobie kolejno jak nowo narodzone dziecko. Mówią do niego. Całują go, głaszczą.Kobiety odrywają kawałki chleba, wkładają do ust, jedzą. Siedzą przy stole, jedzą chleb, coś mówią. Kobiety siedzą na stole w niedbałych, prowokacyjny pozach. Patrzą wprost na nas. Pojawia się napis białą czcionką: „Teatr im. J. Słowackiego w Krakowie, sezon jubileuszowy, 130 lat”. Czarna plansza, na niej napis: www.teatrwkrakowie.pl

Zdjęcia ze spektaklu

fot. Bartek Barczyk
Na zdjęciu trzy kobiety stoją przy długim stole. Są roześmiane. Każda z nich ubrana jest w białą bluzkę i szary fartuch kucharski. Przed nimi stoi duży garnek, z którego jedna z nich nalewa chochlą zupę. Dwie pozostałe trzymają w dłoniach duże, białe tace z małymi miseczkami. Na ścianie za nimi wyświetlana jest projekcja wideo z mrówkami w mrowisku.
Na zdjęciu dwie kobiety. Każda z nich ubrana jest w białą bluzkę i szary fartuch kucharski. Pierwsza z nich odkurza. Druga stoi za nią, wyciera dłonie w ściereczkę. Za nimi ekran projekcyjny i czarna ściana.
Na zdjęciu cztery kobiety ubrane w identyczne białe bluzki i spodnie. Trzy z nich siedzi na dużych, czarnych piłkach gimnastycznych, ustawionych w rzędzie pod ścianą. Patrzą przed siebie. Ostatnia kobieta stoi obok, nałożyła na siebie długi, biały fartuch. Spogląda na swoje towarzyszki. W tle białe ściany.
Na zdjęciu cztery kobiety ubrane w identyczne białe bluzki i spodnie. Ich strój przypomina uniform lekarski. Stoją w rzędzie, bokiem do fotografa. Za nimi projekcja niebieskiej tafli wody. Przestrzeń jest ciemna.
Na zdjęciu kobieta w białej bluzce i szarym fartuchu kucharskim. Rozwiesza białe płachty materiału na suszarce na ubrania. Za nią stoi wieszak na ubrania. W tle białe ściany.
Na zdjęciu cztery kobiety ubrane w identyczne białe bluzki, spodnie i szare fartuchy. Siedzą na czarnych krzesłach i obierają ziemniaki. Każda z nich w uniesionej dłoni trzyma ziemniaka. W tle białe ściany.
Na zdjęciu cztery kobiety ubrane w identyczne białe bluzki i spodnie. Siedzą na czarnych krzesłach z założonymi nogami, pochylając się do przodu. Za nimi leżą trzy duże, czarne piłki gimnastyczne. W tle białe ściany.
duże, czarne piłki gimnastyczne. W tle białe ściany. Na zdjęciu cztery kobiety ubrane w identyczne białe bluzki i spodnie.Siedzą na białym stole. Rozglądają się, są uśmiechnięte. W tle czarna ściana. Czerwone światło oświetla przestrzeń.
Na zdjęciu cztery kobiety ubrane w identyczne białe bluzki, spodnie i szare fartuchy. Siedzą na czarnych krzesłach i pilniczkami piłują paznokcie u rąk. Uśmiechają się. Za nimi leżą trzy duże, czarne piłki gimnastyczne. Po lewej stronie leży odkurzacz, po prawej suszarka z białymi płachtami materiału. W tle białe ściany.
Na zdjęciu kobieta ubrana w białe spodnie, bluzkę i szary fartuch. Stoi przy desce do prasowania i prasuje żelazkiem. Tło jest czarne.

Sesja zdjęciowa

fot. Bartek Barczyk
Na tle betonowej ściany stoi kobieta w średnim wieku. Włosy ma proste, za uszy. Ubrana w biały kombinezon ochronny i biały golf Przed sobą trzyma w dłoniach wielką, gumową piłkę w kolorze srebrnym . kobieta jest zza niej widoczna tylko od ramion w górę.
Przy ścianie z betonowych, surowych płyt stoi kobieta w średnim wieku, ubrana w biały ochronny kombinezon z kapturem. Włosy ma kręcone, brązowe, półdługie. Twarz szczupłą, poważną. Kobieta trzyma w dłoniach wielką, czarną gumową piłkę którą dociska do ściany, jednocześnie opierając na niej twarz.
Na tle szarej, betonowej ściany stoi starsza kobieta w blond włosach do szyi. Ubrana jest w biały kombinezon ochronnych, ma podniesione dłonie wyciągnięte w stronę obiektywu. Patrzy w obiektyw. Za nią stoi druga osoba, która przytrzymuje dużą, zieloną kartkę, która wygląda jakby była tłem dla kobiety na zdjęciu. Na kartce widoczne dłonie drugiej kobiety która ją trzyma, schowana jest za kartką papieru.
Na pierwszym planie na zdjęciu leżą białe kalosze, prawdopodobnie są to nogi jakiejś osoby, luźno ułożone na podłodze, na zielonym szpitalnym kocu. W tle dwie kobiety, siedzą, patrzą beznamiętnie przed siebie. Ubrane są w białe, robocze kombinezony. W tle szara, betonowa ściana.
Zdjęcie zrobione w lesie. Na pierwszym planie bardzo gruby pień drzewa, z jednej strony obrośnięty mchem. W tle bardzo dużo zieleni, liści innych drzew i krzewów. Na ziemi leżą jesienne, pomarańczowe liście. Wokół pnia drzewa stoją w rozkroku cztery kobiety w średnim wieku. Wszystkie ubrane w białe, robocze kombinezony i białe kalosze. Pomiędzy sobą podtrzymują trzy wielkie, czarne, gumowe piłki, które jednocześnie dociskają do pnia drzewa. Jedna z kobiet położyła twarz na piłce, Wszystkie poważnie patrzą w obiektyw.
Na zdjęciu kobieta w średnim wieku, widoczna od ramion w górę. Ubrana jest w biały ochronny kombinezon z naciągniętym kapturem na głowę. Na twarzy ma przeźroczyste, robocze okulary. Spod kaptura wystaje jej grzywka. Kobieta patrzy poważnie i groźnie przed siebie.
W pomieszczeniu z betonową ścianą i szarą podłogą stoi długi, prostokątny stół nakryty zielonym materiałem do samej ziemi. Materiał jest pognieciony. Na stole siedzą cztery kobiety w średnim wieku. Wszystkie ubrane są w białe, ochronne kombinezony i białe kalosze. Kobiety siedzą w różnych pozycjach, patrzą w obiektyw, pozują. Dwie kobiety mają założone nogi na nogę, podpierają twarze dłonią, jedna z kobiet siedzi tyłem, odwraca głowę do obiektywu, czwarta kobieta ma jedną nogę spuszczoną ze stołu, drugą opartą na blacie.
Zdjęcie ma różowe, rozmazane tło. Postać kobiety na zdjęciu również jest lekko rozmazana, zdjęcie ma wyraz artystyczny. Kobieta ubrana jest w biały ochronny kombinezon, wygląda jakby biegła, przed siebie wyciąga dłonie i trzyma w nich przedmiot przypominający chleb.
Zdjęcie zrobione na tle zielonych liści na drzewie. Na zdjęciu stoi kobieta w średnim wieku, w krótkich brązowych włosach, ubrana na biało, widoczna od pasa w górę. Patrzy poważnie w obiektyw.
W pomieszczeniu z szarą podłogą i betonowymi, szarymi ścianami są cztery kobiety w średnim wieku, ubrane w białe, ochronne kombinezony i białe kalosze. Pomiędzy nimi czarne, gumowe, wielkie piłki. Dwie z kobiet trzymają je w dłoni. Trzecia kobieta leży na podłodze z nogami opartymi na piłce. Czwarta kobieta kuca.
Na zdjęciu cztery kobiety w średnim wieku ubrane w białe, ochronne kombinezony i białe kalosze. Stoją w pomieszczeniu z betonowymi ścianami i szarą podłogą. Stoją w szeregu, kobieta po prawej stronie trzyma w dłoniach chleb, który wyciąga na dłoniach w prawą stronę. Pozostałe kobiety patrzą w stronę trzymanego chleba.
Na zdjęciu cztery kobiety w średnim wieku ubrane w białe, ochronne kombinezony i białe kalosze. Stoją w pomieszczeniu z betonowymi ścianami w półokręgu. Jedna z nich trzyma w dłoniach przed sobą bochenek chleba. Pozostałe kobiety wyciągają jego stronę dłonie, wszystkie uśmiechają się z troską i czułością patrząc na bochenek, podobnie jak spogląda się na niemowlę.
Na zdjęciu cztery kobiety w średnim wieku ubrane w białe, ochronne kombinezony i białe kalosze. Stoją w pomieszczeniu na tle betonowej, szarej ściany. Trzy kobiety stoją w szeregu, czwarta kuca i spogląda w górę na kobiety stojące. Po prawej stronie fragment czarnej ściany a nad wyjściem zielona tabliczka z napisem “wyjście ewakuacyjne”.
'Pokój' - spektakl w Katowicach 10. URODZINY IMPRO KRK 1989 1989 / spektakl w Gdańsku Antygona Antygona / spektakl w Łodzi Australia Bóg, ja i pieniądze BÓLE FANTOMOWE Botticelli Chory z urojenia Ciało i krew albo niewypowiedziane Czerwone i czarne Debil Dziady Hanna Bieluszko - "SIADAP albo artystka z jajami' IMPRO KRK Impro KRK Underground Kobieta i życie Kobieta i życie - spektakl w Katowicach Koriolan Lalka Lepper. Będziemy wisieć albo siedzieć Magiczna rana Martyna Krzysztofik jako "MASAŻYSTKA" Nieoczekiwane zwycięstwo Unii Polsko-Czeskiej w Trzeciej Wojnie Światowej O dwóch doktorach i jednej pacjentce Od nowa Opowieść wigilijna Pan Tadeusz Pani Bovary. Możliwa historia Państwo / Der Staat Pokój Polish Horror Story Proszę Państwa, Wyspiański umiera Romeo i Julia Serce ze szkła. Musical Zen Simona K. Wołająca na puszczy Smok! Spóźnione odwiedziny Szczeliny istnienia SZYMBORSKA. KROPKI, PRZECINKI, PAPIEROSY SZYMBORSKA. KROPKI, PRZECINKI, PAPIEROSY Tak zwana ludzkość w obłędzie Ulisses Wahazar Wegetarianka Wesele Wielki Gatsby WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'DOBRZE SIĘ KŁAMIE' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Erotic-Zdrój, czyli sanatorium nie wybacza' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'GOŁO I WESOŁO' WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Kto ma Klucz'. Emilia Komarnicka & Stefano Terrazzino - Miłość w rytmie zmian WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / 'Prawda' - komedia w reżyserii Wojciecha Malajkata WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - ADRIA ART / Cohen w Teatrze WYDARZENIE ZEWNĘTRZNE - DELFINI / 'To wiem na pewno' Wydarzenie zewnętrzne - Eskander / 'Ogrodnik' Wyspa Wyzwolenie Znachor Znachor / spektakl w Rzeszowie