Wielki Gatsby

Film to zmontowane krótkie fragmenty spektaklu. Scena pokryta jest szarym żużlem. Z tyłu sceny fasada białego domu stojącego na dachu. Na scenie stoją: biała wanna, kawałek niebieskiego urwanego dachu samochodu, różowa kanapa z oderwanym oparciem. Panuje półmrok. Panowie mają na sobie garnitury, panie eleganckie suknie. Czasem mają półmetrowe lalki teatralne zawieszone na szyi. Głowy aktorów i aktorek grających postaci są jednocześnie głowami lalek. Na początku filmu w lewym górnym rogu biały logotyp teatru. To głowa mitycznej Meduzy z wijącymi wężami zamiast włosów, wytrzeszczonymi oczami i wystawionym językiem. Obok głowy nazwa: Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Na środku biały napis: Francis Scott Fitzdżerald, Wielki Gatsbi, adaptacja i reżyseria Jakub Roszkowski. Napis pojawia się na scenie tańca. Trzy kobiety w różowych gorsetach i szalach z piór. To Aniołki Gatsbiego. Ślą nam całusy. Dżordan Bejker siedzi na dachu auta w obcisłej przezroczystej sukni. Nik całuje jej dłoń. Uśmiechnięta Myrtle Łilson w niebieskiej sukni z lalką opiera się o Toma Biukanana. Aniołki zgarniają żużel miotłami. Gatsbi wskazuje palcem wysoko. Ma białą koszulę z krótkim rękawem, zielony pulower. Nik poprawia mu kołnierzyk. Dejsi Biukanan schodzi ze schodów. Zmysłowo kołysze biodrami. Majordomus Mejer Wolfshaim szczerzy sztuczne srebrne zęby. Aniołki tanecznie podchodzą jedna za drugą. Mają różowe gorsety z cekinami, czarne majtki podkreślające biodra, podwiązki, pończochy i szpilki. Dejsi w obcisłej czerwonej sukni ugina kolana, odchyla głowę. Gatsbi wyciąga do nas ręce. Gatsbi tańczy z Dejsi, ta robi obrót. Pianista gra na kibordzie. Dejsi upada. Dżordan siada na kanapie. Zakłada nogę na nogę. Wyciąga nogę ku Nikowi. Odsłania kawałek łydki. Bohaterowie tańczą, wymachując rękami. Nik klęczy na ziemi w półmroku. Gatsbi opiera głowę na kolanach Nika. Gatsbi klęczy z pistoletem w dłoni. Gatsbi leży pod dachem samochodu. Dżordż Łilson stoi na dachu z lalką. Uderza łańcuchem o dach. Dżordż strzela do Gatsbiego. Dżordź strzela do lalki. Smutna Dejsi siedzi na froncie białego domu. Podpiera się rękami. Na czarnym tle biały napis: www.teatrwkrakowie.pl.

Film to zmontowane krótkie fragmenty spektaklu. Scena pokryta jest szarym żużlem. Z tyłu sceny fasada białego domu stojącego na dachu. Na scenie stoją: biała wanna, kawałek niebieskiego urwanego dachu samochodu, różowa kanapa z oderwanym oparciem. Panuje półmrok. Panowie mają na sobie garnitury, panie eleganckie suknie. Czasem mają półmetrowe lalki teatralne zawieszone na szyi. Głowy aktorów i aktorek grających postaci są jednocześnie głowami lalek. Na początku filmu w lewym górnym rogu biały logotyp teatru. To głowa mitycznej Meduzy z wijącymi wężami zamiast włosów, wytrzeszczonymi oczami i wystawionym językiem. Obok głowy nazwa: Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie. Na środku biały napis: Francis Scott Fitzdżerald, Wielki Gatsbi, adaptacja i reżyseria Jakub Roszkowski. Napis pojawia się na tle Gatsbiego stojącego w półmorku. Majordomus z lalką trzyma za szyję służącego z lalką. Dżordan w przezroczystej sukni siedzi na dachu samochodu. Odwraca się tyłem. Myrtle Łilson podnosi sukienkę lalki. Pod nią czarne falbankowe majtki. Tom Biukanan trzyma Myrtle za kark. Dżordan, trzy Aniołki, Tom kręcą biodrami z podniesionymi dłońmi. Aniołki podnoszą lalkę Myrtle. Dłonie pianisty grają szybko po klawiszach pianina. Aniołki tańczą za pianinem. Na nim stawiają lalki. Aniołki zgarniają żużel miotłami. Dejsi schodzi do Nika po schodach. Podnosi wysoko nogę, odchyla się. Dejsi w ręczniku przytula się do Gatsbiego z nagim torsem. Dżordan macha rakietą do tenisa, jakby odbijała piłkę. Gatsbi poprawia marynarkę. Siada na kanapie. Na oparciu kanapy Aniołki. Gatsbi obraca się, schodząc po schodach. Tom wchodzi na dach samochodu. Po prawej stoją Gatsbi i Dejsi. Gatsbi klęczy i głaszcze Majordomusa po policzku. W drugiej dłoni ma pistolet. Gatsbi wyczołguje się spod dachu. Dżordż Łilson z lalką stoi na dachu. Uderza w dach łańcuchem. Dżordż strzela do Gatsbiego. Gatsbi upada. Nik siedzi. Za nim Mejer Wolfhajm. Nik podnosi się. Mejer wyciąga ku niemu prawą dłoń. Aniołki w czarnych gorsetach, szalach z piór klęczą nad Gatsbim. Mejer w złotym płaszczu z szeroko rozpostartymi rękami stoi na środku. Śmieje się szeroko. Na czarnym tle biały napis: www.teatrwkrakowie.pl