Adaptacja Śpiewaka zdaje się to potwierdzać, mamy w niej bowiem właściwie każde zdarzenia z życia bohaterów, z finałową nocną wizytą Dedalusa w domu Blooma na czele. Stają się one jednak nie tylko pretekstem do ukazania bohaterów, ich wędrówek czy reprezentowanego przez nie wycinka rzeczywistości, ale czymś jeszcze: podstawą wykrojonej z Joyce’a opowieści o utracie i żałobie oraz filarami narracji o „życiu na archipelagach” dwóch niemogących się ze sobą spotkać pokoleń (20+ i 40+). W oba te wątki jest z kolei wpleciony dyskretny wątek krakowskich studentów anno domini 2025, ukazujący wycinek ich zbiorowego losu, którego granice wyznacza bieda, mieszkanie w akademiku czy studiowanie jako realizacja ambicji, ale i marzeń o lepszym życiu. Przyznam się, że początkowo zabieg ten wzbudził mój opór, autentyczne filmiki z akademików wydawały mi się bowiem jakieś takie żenujące: raz śmieszne, raz straszne. Gdy jednak potem ta narracja dyskretnie się w przestrzeni spektaklu rozwija, cały czas nam przypominając, że świat Joyce’a i nasz w swej istocie niewiele się od siebie różnią, zacząłem się nią zachwycać. A rozwija się ze smakiem poprzez na przykład „Krakowski spleen” Maanamu jako refren tej opowieści, czy poprzez miniscenkę, w której studentka medycyny (bądź stażystka w szpitalu) w przerwie swoich obowiązków dzwoni do swojej mamy. Jako że sam studiowałem w Krakowie – los tych młodych ludzi jest więc w gruncie rzeczy moim losem – otworzyło to przede mną pełną nostalgii, ale i goryczy przestrzeń, w której – chcąc nie chcąc – musiałem spojrzeć na swoje dawno minione życie i obejrzeć je z perspektywy tego, kim jestem dzisiaj. Niesamowite doświadczenie!
DOMAGAŁAsięKULTURY