EN
Grafika wykonana metodą kolażu. Na grafice kobieta w stroju regionalnym z Podhala. Ma na sobie kilka sznurów korali, chustę i kożuch. W tle za nią widok na góry. Zamiast twarzy rysunek szczytu gór zza chmur. Grafika jest czarno-biała, jedyny kolorowy element to niebo i chmury w twarzy kobiety.

Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale

  • Autor: Wojciech Bogusławski
  • Reżyseria: Cezary Tomaszewski
  • Adaptacja i dramaturgia: Iga Gańcarczyk, Daria Kubisiak
  • Scenografia i kostiumy: Bracia - Agnieszka Klepacka, Maciej Chorąży
  • Muzyka: Jan Stefani
  • Aranżacje: Tomasz Leszczyński
Zobacz wszystkich
  • Teatr im. Juliusza Słowackiego - Duża Scena
  • Premiera: 12.12.2020

"Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale" to opera komiczna we dwóch aktach oryginalnie przez Wojciecha Bogusławskiego napisana z muzyką Jana Stefaniego, a właściwie singspiel, czyli śpiewogra inspirowana Mozartem i jego Uprowadzeniem z Seraju i Czarodziejskim fletem.

Wystawiona po raz pierwszy w 1794 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie, i od tego momentu pojawia się regularnie na polskich scenach i w repertuarze opery narodowej, a przez Leona Schillera okrzyknięta została pierwszą operą narodową. Narodowość tego dzieła opiera się na próbie uchwycenia wiejskiego krajobrazu, na wesołych i rubasznych scenach gdzie Krakowiacy, śpiewając uprawiają ziemie i śpiewając biją się za nią. Miłość, intrygi, konflikt klanów, śpiew i taniec. Brzmi to prawie jak scenariusz na musical country albo polskie West Side Story. Bliższy nam aniżeli wydaje się na pierwszy rzut oka.

 

W spektaklu wykorzystano fragment sceny z filmu Andy'ego Warhola "Samotni kowboje" oraz cytaty z książek: Michała Rauszera "Bękarty pańszczyzny" i Mony Chollet "Czarownice. Niezwyciężona siła kobiet".

Czytaj wszystko

Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale

inscenizacja z 1928 r.
Czarno-białe zdjęcie grupy ludzi ubranych w kostiumy przypominające stroje regionalne z regionu krakowskiego i Podhala. Za ich plecami na ścianie wymalowane wzory regionalne. Od środka na dwie strony zwisają ogromne, drukowane wstążki, przypominające te z kobiecych krakowskich strojów  regionalnych. fot. Archiwum Artystyczne Teatru im. J. Słowackiego

Przypominamy jeden z największych przedwojennych przebojów naszego Teatru – inscenizację tego utworu w reżyserii ówczesnego dyrektora Zygmunta Nowakowskiego, ze scenografią Mieczysława Różańskiego (premiera 20 XI 1928). Więcej >>

Zaproszenie na spektakl tłumaczony na PJM

Film w Polskim Języku Migowym, w którym tłumaczka przedstawia sylwetki bohaterów i ich znaki migowe.

Film skierowany do osób z niepełnosprawnością słuchu.

Trailer

Patronat medialny premiery

Partner Premiery

Realizację spektaklu z dostępnością

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury, uzyskanych z dopłat ustanowionych w grach objętych, monopolem państwa zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Recenzje:

„Cud mniemany…” to przewrotny spektakl. Jako pierwszy narodowy musical country wydaje się skierowany do tak zwanej szerokiej publiczności, jednak melodramatyczna opowieść ze scenami pełnymi humoru (parodia premiera, który mówiąc o zdrowiu usiłował zacytować polskich klasyków!), przyjemny dla oka (i ucha) obrazek, stawia zarazem ważną diagnozę społeczną. Więcej >>

e-teatr.pl

Wiktoria Formella

Aranżacja Tomasza Leszczyńskiego była miejscami aż tak przekonująca, że zdarzały się chwile zwątpienia, czy na pewno słucham melodii Stefaniego, jednak zmian w niej nie było. (…) Dzięki tej aranżacji muzyka Stefaniego stała się bliższa tym, którzy z operą na co dzień nie mają nic wspólnego, a dla miłośnika opery jest to ciekawe doświadczenie, pozwalające odkryć znane arie na nowo. Więcej >>

orfeo.com.pl

Dominika Olender

Cały zespół Słowaka na scenie – fantastyczny, z połączenia pasji, talentu, niczym nieograniczonej wyobraźni i niewyobrażalnej pracy (choreografia!) powstało znakomite, porywające, cóż – również wzruszające - przedstawienie o nas tu i teraz, właściwie dokładnie takich samych jak oni – tam, wtedy. Więcej >>

rafalturow.ski/teatr/

Rafał Turowski